Stukje bij beetje komen we steeds dichter bij het eind van de onze reis. Onze hoogtepunten (piramides en Fayoum) hebben we inmiddels achter de rug. Onze twee laatste dagen hier vullen we met extra’s. Natuurlijk eerst een ontbijtje bij ons hostel. Vervolgens weer een Uber boeken en opnieuw richting Giza.

Onze eerste activiteit was een bezoek aan het Grand Egyptian museum (GEM). Hier tipte Gerrit (Khalid van gisteren) ons over. Wij dachten dat dit het museum in het centrum was. Nu blijkt dit het oude nationale museum te zijn. In 2023/24 is het nieuwe museum geopend. Hier vind je gegroepeerd per tijdsperiode de verschillende artefacten. Met als hoogtepunt een hele ruimte gewijd aan de farao Toetanchamon. Het museum zelf is natuurlijk hartstikke modern en erg mooi opgezet. Net als elk ander museum probeer ik veel teksten te lezen, maar vergeet je ook weer veel. Nu doe ik in ieder geval nog moeite om iets van de informatie te begrijpen. Een groot deel van de bezoekers bestaat uit toeristische foto hippies. Zonder ook maar enige moeite van alles foto’s en selfies maken. In een rij wachten voor een foto en selfie met het masker van Toetanchamon. Vervolgens de volgende ruimte met super interessante informatie over zijn leven overslaan. Naar mijn idee zonde. Maarja, we denken niet allemaal hetzelfde hè. Ondanks de wat hoge prijs (€ 25) voor het museum, zou ik het toch aanraden. En aangezien het praktisch naast de piramides ligt, kun je hier ook nog een glimp van opvangen.

Vanuit hier namen we een Uber richting Coptic Caïro. Dit is het christelijke gedeelte in Caïro. Onze taxichauffeur legde de eerste avond al uit dat christenen en moslims hier gewoon vreedzaam naast elkaar kunnen leven. Voor we dit gebied gaan verkennen, besloten we echter eerst te lunchen. Dit was een typische Egyptische maaltijd. Voor mijn vader is het iedere keer weer een verrassing wat hij gaat eten. Meestal kiest hij hetzelfde als ik en dan is hij wel tevreden. Deze maaltijd bestond uit ful (tuinbonen stoofpotje) en ta’ameya (soort falafel) in Egyptisch brood. Dit werd geserveerd met verschillende bijgerechten en natuurlijk extra brood. Mijn vader was geen fan van de ful. Hij omschrijft dit als soort bedorven bruine bonensoep. Ik vond het echter een van de betere maaltijden in Egypte. De maaltijd wordt omschreven als hartverwarmend. Het is echt comfort food. Iets waar ik mij helemaal in kan vinden. Je gebruikt het brood als een soort lepel, daar doe je wat stukjes groente van de bijgerechten bij en je hebt een soort feestje in je mond. Ook het broodje ta’ameya was erg lekker. Een super goede lunch. En weet je wat het kostte? Slechts € 1,20 voor de ful met brood en 4 broodjes ta’ameya.

Vanuit het tentje liepen we door naar Coptic Caïro. Hier dronken we een cappuccino voor dubbele prijs van de lunch (toeristisch hè…). Daarna wandelden we naar verschillende kerken. Met als hoogtepunt (letterlijk) de hanging church. Deze kerk is 6 meter boven straatniveau gebouwd op een oude Romeinse poort. Al met al niet te bijzonder. Leuker vonden we de smalle straatjes waar we daarna in terecht kwamen. Vanuit de straatjes kon je naar veel verschillende kerken lopen. Wij hielden het echter simpel. Is dit gedeelte van Caïro de moeite waard? Als je er toch bent en tijd over hebt, kun je het prima even meepakken. Anders kun je het best missen.

Na ons bezoek aan Coptic Caïro, besloten we terug te gaan naar ons hostel. Even lekker uitrusten en niksen. Als dat reizen maakt namelijk wel moe. In de avond hebben we gegeten bij dezelfde tent als de eerste avond. Ditmaal voor ons beiden een shoarma rol. Mijn vader met kip en ik met rund. Als bijgerecht hadden we friet en tabouleh (Arabische tabouleh). Wederom hebben we hier lekker gegeten. We sloten de dag af in Zamalek. Dit is het eiland middenin de Nijl. Om hier te komen moest je eerst een aantal drukke wegen oversteken. Op een plek waar het voor auto’s op rood stond, staken wij over. Kwam er tussen de auto’s door nog even een scooter doorscheuren. Altijd scherp blijven! Op Zamalek aangekomen wilden we langs het water wandelen. Dit was alleen lastig, aangezien je hier alleen kon komen als je ene boottocht maakte. We besloten dus om naar de Caïro tower te gaan. Met 187 meter is deze ongeveer net zo hoog als de Euromast. Hier kochten we kaartjes om na ongeveer een uur wachten naar boven te kunnen. Zo sloten we de avond af met een fantastisch uitzicht over Caïro!