Onze laatste dag in Caïro is een feit. Dit betekent ook het einde van deze minireeks blogs. Van deze laatste dag heb ik echter nog een kort verhaal. Ondanks dat we deze laatste dag niet veel spannends meer wilden doen, stonden er nog drie belangrijke dingen op de planning.

De dag startte bij Eish + Mahl. Dit restaurant werd aangeraden door ChatGPT. Ik wilde namelijk nog een typisch Egyptisch ontbijt hebben genaamd: shakshuka. Thuis maak ik dit wel eens als avondmaaltijd, maar oorspronkelijk is het een ontbijt. Het bestaat uit kapot gekookte tomaten met ei bovenop. Dit wordt geserveerd met Arabisch brood. Toen we het restaurant binnenkwamen, was het zo goed als uitgestorven. Ergens verbaasde mij dit niet. Chat wees ons vaker naar toeristische plekjes die inmiddels te duur zijn voor locals. Voor een volgende vakantie ga ik toch maar weer zelf op zoek… De shakshuka smaakte goed, alleen miste ik mijn Egyptisch brood om mee te eten. In plaats daarvan kreeg ik twee lullige stukjes geroosterd stokbrood. Mijn vader koos voor safe en bestelde pannenkoeken. Na een hapje van mijn shakshuka had hij hier toch spijt van. De hele vakantie eet hij al wat ik kies, maar nu koos hij voor safe.

Tijdens het eten zagen we aan de overkant van de straat een politiebusje staan. Dit blijft ons toch fascineren. Door de hele stad zie je dit soort busjes met afzettingen eromheen. Er lijkt niks te gebeuren en de agenten (halve militairen) lijken maar weinig te doen. Zo zien we ook iedere keer mannen in witte outfits (ook politieachtig) die op hoeken van straten zitten. Ook zij lijken maar weinig te doen. Nu schijnt het dat dit een soort afschrikwerking moet hebben. Wij weten echter niet zo goed voor wie, maar veel indruk maakte het niet op ons. Veel agenten hadden zo weinig te doen dat ze half leken te slapen…

Na ons ontbijt zijn we weer naar Zamalek gelopen; het eiland midden in de Nijl. Gisterenavond hebben we een boottocht overgeslagen, dus nu wilden we dit alsnog doen. Belangrijk bij het regelen van een boot is onderhandelen. Al snel vonden we een “kapitein”. Hij wilde ons zijn fantastische boot laten zien. Hiermee konden we voor slechts 1200 EGP een tochtje maken van een uur. Ik bood hem 400. Nee, dat kon echt niet. Nouja, dan zijn we snel uit onderhandeld. Terwijl wij wegliepen probeerde hij ons over te halen. Nee, we pasten hiervoor. Deze boot is te groot voor ons. Oké meneer, 1000? Nee, 400 is mijn laagste prijs. Toen we weer boven waren, kwam hij ons nog snel achterna. 500?! Wij bedankten, waarop hij toch hapte. Even als check: 400 EGP voor 2 personen en 60 minuten? Ja, ja, dat was allemaal prima. Toch had ik een dubbel gevoel. Of ik betaalde alsnog te veel, want dit onderhandelen was te makkelijk. Of we worden later alsnog opgelicht. Uiteindelijk was het een lekker tripje, waarbij we zeker 60 minuten gevaren hebben. Ik heb nog (in hoeverre mogelijk) met de kapitein gekletst, terwijl Freddy lekker lag te zonnen op de boeg. Met een fooi van 50 EGP vonden we het wel goed. Voor een totaal van ongeveer € 7,20 was het best oké.

Na deze activiteit gingen we door met een andere Egyptische traditie en daarmee maaltijd. Een bekend gerecht in Egypte is hamam mahshi. Letterlijk vertaald: duif gevuld. Het bijzondere aan deze traditie is dat je, net als met de vis, de duif kiest die je wilt eten. Deze wordt vervolgens voor je bereid. De duif wordt gevuld met een kruidige rijst. Naast de duif bestelden we hawashi. Dit is een Egyptisch brood gevuld met (in ons geval) kip. Dit wordt vervolgens gebakken op een grillplaat. Met deze maaltijd had ik bijna alle Egyptische maaltijden gehad die ik wilde proeven. De duif viel wat tegen. Dit kwam vooral omdat er nauwelijks vlees op zat. Verder smaakte het gewoon als kip. De rijst was dan weer erg lekker. Ook de hawashi zou een goede snack kunnen zijn. Het was lekker, maar paste niet zo goed als maaltijd vonden wij. Meer iets wat je eet na het stappen ofzo. Als dessert bestelden we nog om ali. Dit is een soort broodpudding. Het wordt gemaakt van bladerdeeg, zoete melk, vanille, kaneel en noten/rozijnen. Een erg lekker toetje! Wel heel zoet.

Na dit toetje liepen we verder naar een volgend tentje. Hier hebben we onze eerste dag een kop koffie gedronken, terwijl we uitkeken op het Tahrir Plein. Hier sloten we ook onze trip naar Egypte af. Ik deed lekker mijn schoenen uit, voeten in het zonnetje en nog even ontspannen. Vervolgens liepen we weer terug naar ons hostel voor onze koffers en boekten we een Uber naar het vliegveld. Daarmee komt er ook een einde aan deze reis. Was het de moeite waard? Zeker! Zou ik het anderen aanraden? Zeker! Ik lees op internet veel terug over oplichters. En dat mensen zich onveilig voelen. Heel eerlijk heb ik dit niet zo gehad. Ja, er zijn veel mensen die je willen oplichten. Helaas trapten we er soms nog in. Vooral dat we onvoorzien een te duur kopje koffie dronken. Maar anders dan dat, kom je met je logisch verstand al een heel eind. Mensen zijn vervolgens ook best vriendelijk. Onze taxichauffeur vertelde dit de eerste dag al. Bedank de mensen vriendelijk voor hun diensten (shukran) en ze zullen aardig zijn. Dit hebben we in de meeste gevallen ook gemerkt. Over het algemeen waren de Egyptenaren namelijk gastvrij! Ohja, en die duif. Dat is natuurlijk onzin. Die kies je natuurlijk niet echt zelf uit. Het is wel een populair gerecht in Egypte en wij hebben hem ook echt gegeten.