Onze eerste echte dag in Caïro breekt aan. Dit startte voor ons met het openen van de deuren naar het balkon. Hier stond direct een lekker ochtendzonnetje op. Met een temperatuur van 16 graden is dat wel lekker wakker worden. Naar buiten kijkend startte de dag ook voor de inwoners van de stad. De DHL-busjes onder ons reden uit en scholieren in uniform gingen naar de school tegenover ons. Voor ons werd door het hostel een ontbijt met koffie geserveerd.

Na ons ontbijt gingen we eerst opzoek naar een ATM. Het is namelijk altijd handig om contant geld bij je te hebben. Ik besloot 2000 Egyptische pond (EGP) te pinnen. Dit is omgerekend zo’n € 320. Vanuit hier gingen we opzoek naar een Vodafone winkel. Hier wilde ik een simkaart halen. Na een tijd lopen hadden we nog niks gevonden. We waren inmiddels aan de rand van downtown Caïro. Hier zat een man die ons vertelde hoe we moesten oversteken naar het Egyptisch museum. Via Google Translate liet ik hem zien dat wij opzoek waren naar een sim. Moment. Hij liep naar binnen en bracht ons vervolgens een aantal minuten lopen verder naar een winkel. Wat aardig!

Met een simkaart op zak, konden we naar onze eerste activiteit. Nog even een snelle stop voor een kop koffie in een cafeetje aan de zijkant. Voor slechts 60 EGP kregen we koffie en een random flesje gekoeld water. Weet je trouwens nog dat ik dacht 320 euro gepind te hebben? Dan zou de koffie omgerekend zo’n 4,80 per kopje zijn. Toen dacht ik aan mijn omreken steun. 100 EGP is ongeveer € 1,60. Oeps… rekenfoutje. We hadden slechts € 32,- gepind en de koffie kostte maar 48 cent per kopje. Vanuit het tentje boekten we een Uber. Een rit van ongeveer 10 minuten koste iets meer dan 1 euro. Je bedenkt het niet hè.

Zo kwamen we aan bij Khan El-Khalili. Dit is een bazaar (markt) in het historisch centrum van Caïro. Het begint met grote open straten. Vanuit hier kun je je in een doolhof van smalle straatjes met winkeltjes begeven. Een belangrijk onderdeel van de markt is onderhandelen. Meteen iets te pakken waar ik wel van houd. Ik moest wel weer even inkomen. We willen een aantal moskeeën bezoeken. Met mijn korte broek moet ik misschien mijn benen bedekken. Ik was dus rond aan het kijken voor een laken of iets dergelijks. Vervolgens wordt je overal naar binnen geroepen. Come inside, looking is free. Goede Hollandse gedachte dacht ik nog (kijken, kijken en niet kopen). Al denk ik dat ze dit laatste niet wilden. Ik knoopte een gesprek aan en al snel kwamen we tot het uitzoeken van een doek. Met een fantastische prijs van 500 EGP (zo’n 8 euro) kon ik hem kopen. Was echt goede Egyptische kwaliteit. Ik bood hem 100 (1,60). Eigenlijk een beetje denigrerend. Met een beetje op en neer kwamen we bij 300 tegen 400. Eigenlijk had ik hierbij moeten blijven. Hij zocht naar meer en uiteindelijk schudden we de hand op 350 EGP (€ 5,60). Terwijl wij wegliepen had ik al spijt. De verkoper was te vrolijk. Had toch voor minder moeten gaan (haha).

Vele kraampjes verder, waren wij opzoek naar El Fishawy. Dit wordt gezien als het oudste café in Egypte (geopend in 1797). Nu is het onder andere een toeristische attractie. Vlak voor het café zit een ander café. Hier werden we eerst naar binnen gelokt. Ik vroeg hem of dit El Fishawy was. Ja, ja, dan is hier. Hij wilde alleen geen kaart geven. Hij kende alles uit zijn hoofd. Mijn vader zei al: Als je had gevraagd naar café de Kroeg had hij ook ja gezegd… Wij dus toch naar het café daarnaast; dit was de juiste. Hier kregen we uiteindelijk een kaart en werd het gewoon koffie en koffie met melk. Ik moest ondertussen naar het toilet. Toen ik hiernaar vroeg werd ik meegenomen naar een winkeltje iets verderop. Hier kreeg ik netjes doekjes voor na het plassen in een vies toilet. Terwijl ik weer naar buiten liep vroeg de ober om geld. Hoeveel? 10 EGP. Nee joh! Hier neem maar 5, maar niks meer. Hij was het er niet mee eens. Sir, it’s 10 EGP. Ik liep gewoon weg en ging weer zitten. Hij kwam daarna terug en deed niet moeilijk meer. Je moet bij alles oppassen. Overal waar je komt word je opgelicht (haha).

Na een kop koffie liepen we door naar de Al-Azhar moskee. Schoenen uit en zonnebril op. De witte tegels reflecteerden namelijk onwijs. De doek hoefde ik hier overigens niet om. Zonde van de aankoop… Na een rondje door de moskee, liepen we naar een restaurant dat ik eerder had opgezocht. Hier aangekomen was het open, maar stonden alle tafels en stoelen nog opgestapeld. Terwijl ik keek of hij wel open was, wenkte een man op de tweede etage m’n vader. Hij wist ook niet wat hij hiermee moest. Vervolgens kwamen er andere mannen aan die zeiden dat het open was. Dit was echter het restaurant gedeelte op de tweede verdieping. Hier stond de man die ons wenkte al te wachten. We bestelden hier kofta (gehakt), shish tawook (kip) en kibbeh (gefrituurde bulgur). Na enige tijd wachten werd alles uitgeserveerd. Wat een hoeveelheid eten. Uiteraard hebben we (ook vooral ik) alles opgegeten. Het was heerlijk!

Vanuit hier zijn we door het Al-Azhar park gelopen. Het viel ons hier op hoe vriendelijk de Egyptenaren zijn. Bijna allemaal vrolijk. Iedereen biedt zijn diensten aan. Wanneer je dit weigert wensen ze je nog steeds welkom. Ook vragen veel random mensen waar we vandaan komen en heten ons daarna welkom. Na lekker door het park gewandeld te hebben, ging de reis verder naar de Saladin Citadel. Dit was een stuk wandelen van ongeveer 45-60 minuten. Een uur waarin we onze ogen hebben uitgekeken. In verband met de lengte van de blog kom ik hier in een latere blog op terug. Eenmaal bij de citadel aangekomen hebben we hier een tijdje rondgelopen. De Mohammad Ali (niet de bokser) moskee was wel mooi om te zien. Verder was dit niet heel bijzonder. Wat meer bijzonder was, is onze taxirit naar het hostel. Ook hier later meer over.

De avond sloten we af bij Kazaz. Dit restaurant zit tegenover het restaurant waar wij gisteren aten en bereidt ook verschillende Egyptische maaltijden. Wij kozen ditmaal een Egyptische moussaka met brood. Qua smaak lijkt hij op een Griekse moussaka, alleen is dit niet als een soort lasagne met laagjes. Het wordt gebakken in een tajine (klei pot). Nog bubbelend van de hitte wordt dit gerecht geserveerd. De combinatie met het Egyptisch brood was erg lekker. Mijn vader kreeg het laatste beetje niet meer op. Ik had nog wel een gaatje en wilde de maaltijd graag opeten. Maar jeetje wat is deze maaltijd vullend. Met drankjes erbij trouwens € 6,40 totaal. Om alles te laten zakken dronken we nog een koffie in een straatje net achter ons hostel. Voor slechts 40 cent per kopje. Bizar deze prijzen…