Het is de tweede dag in Caïro en we proberen onze week alvast een beetje te vullen. Voor een aantal activiteiten zullen we langer moeten reizen. Dus om te voorkomen dat we dagen alleen maar aan het reizen zijn, verdelen we dit om de dag. Vandaag nemen we de bus naar Alexandrië. Dit is de grootste havenstad en de op een na grootste stad van Egypte. 

Onze dag startte bij een restaurant om de hoek bij ons hostel. Of nouja, restaurant. Zeg maar een gat in de muur waar een kleine keuken staat en een soort bar om aan te eten. Hier bestelden we een typisch Egyptisch ontbijt. Egyptisch brood gevuld met ta’ameya. Dit laatste lijkt op falafel, maar wordt gemaakt van favabonen in plaats van kikkererwten. Misschien is dit niet het eerste waar je aan denkt bij een ontbijt, maar in Egypte is dit gebruikelijk. Voor nog geen 100 EGP bestelden we 3 broodjes. Vanuit hier vervolgden we onze weg naar Tahrir Square. Vanuit daar zouden we de bus nemen. 

Wandelend naar het plein keken we wederom onze ogen uit. Je herinnert je vast nog wel dat ik sprak over het bijzondere verkeer in Caïro. Het maakt niet uit waar je bent. Er is nergens orde of structuur. De beste structuur die je vindt is een verkeerslicht, maar ook hier houdt lang niet iedereen zich aan. Wanneer een verkeerslicht op rood springt, rijden er altijd nog 5-10 auto’s snel door. Rood is het nieuwe oranje hier. Vervolgens springt het andere verkeerslicht op groen en begint direct iedereen te toeteren. Sowieso toetert iedereen de hele tijd. Ik vroeg onze taxichauffeur van gisteren of ze dit ook uit plezier deden en dit klopt. Ook is het bedoeld om anderen te waarschuwen. Dit is ook wel nodig, want je kan het gebruiken als “ik prop mijn auto hier even tussen”. Het wordt visueel als je je bedenkt dat ze op een tweebaansweg met drie auto’s naast elkaar rijden.

Een andere vorm van claxonneren wordt gebruikt voor voetgangers. Er zijn namelijk geen zebrapaden te vinden. Iedereen steekt her en der de weg over. Je begint gewoon te lopen en auto’s rijden er wel omheen. Ook hiervoor wordt getoeterd. Ook nu laten ze weten dat je gewoon aan de kant moet. In het begin ben je nog wat afwachtend, maar als je blijft wachten kom je nooit ergens. Denk trouwens niet dat de snelheid is aangepast aan deze situatie. Je steekt zo namelijk ook gewoon 80/100 km/u wegen over. Je moet dan tussendoor soms iets langer midden op de rijbaan wachten. Wel belangrijk om te blijven opletten. Tussen de auto’s door manoeuvreren namelijk ook scooters/motoren. Uiteraard zonder helm, want veiligheid is voor mietjes. 

Nadat wij ons in een soort levend GTA bevonden, kwamen we uit bij de bushalte. Hier kochten we voor zo’n € 3,60 per persoon onze tickets. Hiermee reisden we in 2,5 uur naar Alexandrië. Hier aangekomen namen we een Uber naar de Bibliotheca Alexandrina. Ook in deze stad is er trouwens verkeerschaos. Onze taxichauffeur van gisteren gaf aan dat er gewoon geen orde is. Onze huidige chauffeur voelde ook geen stress ofzo met rijden. Hij hing rustig met zijn arm uit het raam en voorkwam de ene na de andere bijna botsing. Aangekomen bij de bibliotheek kochten wij tickets. Dit was, net als bij veel andere plekken, voor de toeristenprijs. Deze ligt vaak net iets hoger (lees dubbele prijs) dan voor de Egyptenaren… De bibliotheek was wel mooi om te zien. Het is helaas niet meer de originele bibliotheek. Dit was in het verleden (nog voor Christus) de grootste ter wereld. De oude bibliotheek is verwoest, maar in 2001 is een nieuw (modern) gebouw geopend op dezelfde plek. Als je er toch bent, is het leuk om even binnen te kijken. 

Vanuit de bibliotheek liepen we langs de boulevard van Alexandrië richting Qaitbay Citadel. Tussendoor even een snelle stop bij een 100 jaar oude bakkerij. Hier namen we een lekkere snack. Vervolgens liepen we verder en kwamen we aan bij de Citadel. Dit is een bijzondere plek, omdat hier vroeger de vuurtoren van Alexandrië stond. Dit was één van de zeven wereldwonderen van de oude wereld. Helaas is ook deze verwoest door natuurgeweld. Met de resten van de vuurtoren is vervolgens Qaitbay Citadel gebouwd. Toch wel een bijzondere plek dus. Het bezoek aan dit fort was dan ook wel de moeite waard. Al is het maar voor de mooie uitzichten die je hebt. Wel oppassen met het maken van foto’s. Ik klom namelijk op de muur voor een foto. Ik vroeg mij al af of dit wel mocht. Iets verderop zag ik later dat het beklimmen van het monument een misdaad (crime) is. Hiervoor krijg je een boete van 1000 EGP!

Na de citadel liepen we naar een restaurant waar ze gespecialiseerd zijn in zeevruchten en vis. Toen wij binnenkwamen werden we meteen meegenomen in de richting van de keuken. Hier stonden verschillende bakken met vissen en garnalen. Wij moesten uitkiezen welke wij wilden. De man noemde de prijzen van de verschillende zeedieren. De man gaf mij zijn favoriete vis en ik koos nog 6 garnalen. Vervolgens kies je de bereidingswijze: Op de grill of gefrituurd. Wij lieten beiden grillen. Vervolgens konden we boven plaatsnemen. De tafel werd gevuld met een salade, stukken limoen en (natuurlijk) Egyptisch brood. Dit laatste krijg je overal geserveerd. Om de hoek bij ons hostel zit ook een bakker die de broden veelvuldig rondbrengt. Ik zal proberen nog foto’s te maken van dit fenomeen. Al het eten dat wij kregen smaakte erg goed! Een mooie afsluiting van onze dag aan de Middellandse Zee.

Met een Uber gingen we terug naar het busstation, waar we helaas nog 2,5 uur moesten wachten. We besloten dus maar een kopje koffie te nemen. Toen ik wilde betalen zei de serveerster 75 EGP. Ik wilde dus een briefje van 200 geven. Oh nee sorry, ik bedoel 750. Wat! Hoezo 750? Voor twee kopjes koffie. Ter info, dit is ongeveer 12 euro. Ik vroeg haar om een menukaart. Zit in mijn hoofd zei ze. Ik geloofde er niks van, dus liep naar het restaurant vanwaar de koffie geserveerd werd. Ze wilde niet dat ik naar binnen ging en overlegde met iemand anders. Hij zette de getallen opnieuw op een rijtje en kwam uit op 450. Nog steeds onzin. Ik kon binnen echter geen menukaart vinden. Ik bleef klagen over de belachelijke prijs. 75 pond was realistisch. Hij verlaagde nog naar 300. Ik wilde hem 200 geven, maar dit weigerde hij. Uiteindelijk was ik er klaar mee en legde ik de 200 gewoon neer. Je doet het er maar mee. Terwijl ik wegliep gaf hij het aan mijn vader. Ik zei dat hij dit gewoon weer neer moest leggen en weg moest lopen. Nog steeds teveel geld (ongeveer € 3,20), maar ik was klaar met het gezeur. Verder was het een mooie dag, haha!

Uiteindelijk gingen we rond 19.45 met de bus terug naar Caïro. Met een 2,5 uur durende busrit zouden we rond 22.15 terug zijn. Zij het niet dat de buschauffeur vlak voor Caïro besloot te stoppen. Hij had een dealtje met een of ander café/winkeltje. De eigenaar hiervan kwam nog even de bus in. We stoppen 30 minuten. Kom gerust wat halen. Zo goed als iedereen bleef natuurlijk zitten. Na een minuut of 20 kwam de chauffeur terug en reden we verder. Tenminste, het voelde niet als rijden. Het voelde alsof er een bom in de bus lag en we sneller terug moesten zijn. De chauffeur was naar iedereen aan het seinen en toetoeren. Het begrip bumperkleven ging hier niet meer op. Hij drukte mensen namelijk gewoon bijna aan de kant. Motor of auto maakt niet uit. Ik heb mijn best de gedaan de verkeerschaos samen te vatten in deze video.