Het is bijna twee jaar geleden dat ik blogs geschreven heb. Dit betekent dat het hoog tijd is om weer een start te maken. De reis gaat deze keer naar Caïro (Egypte). We laten ons onderdompelen in de geschiedenis van de Egyptenaren. Daarnaast komen we in aanraking met de Arabische cultuur. Genoeg om naar uit te kijken!

De dag begint op Düsseldorf Airport. Dit begon beter dan vorig jaar. Toen zou ik eigenlijk ook naar Caïro vliegen, maar bleek m’n paspoort niet lang genoeg geldig (3 maanden i.p.v. 6)… Dit jaar verliep het een stuk vlotter. Het was een comfortabele vlucht. Mooi op tijd landden we in Caïro. We hadden er al over gelezen hoe makkelijk het was om een visa on arrival te verkrijgen. Het klopt inderdaad dat je bij binnenkomst direct een visa kunt kopen. Ze hadden er even niet bij gezegd dat je dan moest aansluiten in een volle rij. Tenminste, een rij… iets wat een rij moest voorstellen. Alles dromde maar een beetje samen voor drie loketten. Welk loket je dan moest hebben was ook niet helemaal duidelijk in het begin. Uiteindelijk stonden we goed en konden we na ongeveer 45 minuten ons visum in ons paspoort plakken.

Vanuit daar door naar de paspoortcontrole. Ook hier stond een lange rij en ook dit duurde erg lang. Er waren slechts twee loketten open en het tempo lag niet bepaald hoog. Na ruim één uur waren we eindelijk binnen. Vervolgens loop je naar de uitgang waar de een na de ander je aanspreekt. Taxi!? Nee, dank je. Where are you going? Nee, dank je. I’ll make a good price. Ik zeg toch nee! Na al drie á vier keer volhardend aangesproken te zijn onderweg naar buiten, stonden we voor de terminal. Hier hoopte ik in rust een Uber te kunnen boeken. Dit zou schelen in de prijs. Vervolgens ben ik aan het boeken. Komt er weer een taxichauffeur: “Need help. Where do you want to go?” Negeren helpt trouwens niet, want ze gaan gewoon door. Ik heb ondertussen een Uber geboekt en ben naar beneden gelopen. Weg bij de terminal. Maar overal staan die chauffeurs. En allemaal met een mooie prijs. Wanneer ik zeg een uber te hebben, zeggen ze allemaal dat die hier niet kan komen. Vreemd.

Na ongeveer 10 minuten was er nog geen Uber. Ik ging door de menigte (taxi?) heen terug naar de terminal. Met de wifi daar checkte ik waar de Uber bleef. Had die beste man een bericht gestuurd waar ik was. Ik dit verteld, vraagt hij ineens het dubbele! Uber is juist een vooraf afgesproken prijs die direct betaald wordt. Na op en neer gechat en tussendoor nog twee keer gestoord (taxi?), heb ik de rit gecanceld. Vervolgens een andere rit geboekt. Spoedig konden we instappen bij Ragab. Dit moest trouwens allemaal wel erg snel, want eigenlijk mocht hij niet stilstaan. Alsof we illegaal waren stapten we snel de auto in en begon de trip naar downtown Caïro.

Ragab begon al snel hele verhalen te vertellen in moeilijk verstaanbaar Engels over wat we moeten doen. Hij beantwoordde alle vragen die ik had en gaf veel tips mee. Echt een top chauffeur! Eenmaal afgezet gaf hij mij zijn nummer. Ik mocht hem altijd contacten als ik een chauffeur nodig had of voor vragen. Snel vonden we ons hostel. Tenminste, er hing een bordje met de naam van het hostel. Er kwamen al reacties als: Is het nog in aanbouw en is hier een raket op gekomen? Maar hoewel de entree er nogal sketchy uitziet, is het hostel van binnen netjes met een ruime kamer. We hebben onze spullen gedumpt en zijn snel wat gaan eten. Het was inmiddels al rond 19.30 en we kregen trek. We gingen naar een restaurant dat werd aangeraden door de hosteleigenaar. Hier bestelden we fattah. Dit is rijst met kip shoarma, stukjes krokant brood en een sterke knoflooksaus. Dit samen met 2 blikjes cola kostte slechts 469 Egyptische pond (omgerekend € 7,68).