Voor nu zit de laatste reisdag in de auto er weer op. Wij zijn vanochtend van Philadelphia naar Washington D.C. gereden. Nu vraag je jezelf misschien af waarom het Washington D.C. genoemd wordt. D.C. staat voor District of Columbia. Washington behoort als hoofdstad namelijk niet tot een staat. Hiermee behoudt Washington een vorm van neutraliteit; de senaat wordt namelijk vertegenwoordigd door de 50 staten. De stad is daarom een district. Columbia verwijst naar de ontdekkingsreiziger Cristoffel Columbus. Hij wordt gezien als de ontdekker van Amerika. Hier is niet iedereen het mee eens, want de Vikingen waren er al eerder wordt dan aangegeven. Toch heet de stad niet Washington D.V.

Aangekomen in Washington wilden wij vandaag eigenlijk langs een aantal hoogtepunten van de stad. Aangezien deze in loopafstand van ons hotel en van elkaar liggen, kunnen we dit allemaal in de middag doen. Tussendoor hebben we snel een broodje falafel langs de weg gehaald. Deze was lekker, maar wel erg zout. Dit geldt eigenlijk voor veel eten in Amerika. Ik denk dat ik deze vakantie genoeg zout heb binnengekregen om tot het eind van dit jaar zoutloos te eten… Afijn, door naar de hoogtepunten van deze stad.

Onze route startte bij het Lincoln memorial. Wellicht heb je deze wel eens gezien in film of iets dergelijk. De buitenkant van het memorial is in een Griekse Tempel stijl. In de rand van het gebouw zijn de namen van de 36 staten (ten tijde van Lincolns dood) gegraveerd. Aan de binnenkant vind je een een standbeeld van een zittende Abraham Licoln van 18 meter hoog. Licoln is één van de vier presidenten die tijdens zijn termijn is vermoord. Tijdens zijn presidentschap vocht hij voor de afschaffing van de slavernij. Het memorial is in 1867 gebouwd ter ere van hem.

Vanuit het memorial kijk je meteen uit over het Washington memorial. Hier kom ik zo op terug. De weg er naartoe is namelijk nog 10 minuten lopen. Afhankelijk van de kant waar je langs loopt, kun je meer monumenten (memorials) vinden. Wij liepen langs de rechterkant langs het Korean War memorial. Zoals de naam al doet vermoeden is dit monument gebouwd ter nagedachtenis aan de Korea oorlog. Bij het monument vind je alle landen die hebben meegevochten (waaronder Nederland) en een enorme lijst met namen van overledenen. Vanuit dit monument kom je nog langs het World War II memorial. Dit is een grote fontein met aan de binnenkant verschillende belangrijke veldslagen in de muur gegraveerd. Hier hebben we even onze schoenen uitgedaan en onze voeten gekoeld in het water (geen zorgen, dit mocht gewoon).

Na wat rust kwamen we eindelijk aan bij het Washington memorial. Drie keer raden voor wie deze is gebouwd? Inderdaad, George Washington, de eerste president van de Verenigde Staten. De toren is in de stijl van een Egyptische obelisk en duurde 40 jaar om te bouwen. Er was tussendoor iets met een burgeroorlog waardoor het vertraging opliep. In 1884 was het klaar. Je kent dit monument vast ook wel, aangezien dit veel in beelden van Washington terugkomt. Vanuit dit monument kijk je in het oosten uit op het Lincoln monument, in het westen op de Capitol en in het noorden op het Witte Huis. Over die laatste gesproken, dit was onze volgende bestemming.

Het was wederom ongeveer 10-15 minuten wandelen naar het Witte Huis. Op de kaart kijkt het toch echt dichter bij elkaar te liggen… Eenmaal daar aangekomen was het eerste wat Robin zei: “Wat is dit nou weer dan…” We stonden namelijk tegen een zwart hek aan te kijken met een aantal straten tussen ons en het hek. Je mocht dus niet bij het hek komen. Helemaal naar Washington gekomen om het Witte Huis te zien, ze je hem nauwelijks. Een ander stel vroeg ons nog “trade photos?”. Dit betekent dat wij een foto van hen maken en zij een foto van ons. Robin: “Oh, wij hoeven niet hoor. Ik maak er wel een van jullie.” Teleurgesteld liepen we terug naar de obelisk. Dan maar vanuit een afstand een foto maken.

Inmiddels begonnen we trek te krijgen en liepen we door naar Hard Rock café. Ja, een bezoek kan uiteraard niet ontbreken. Dit keer besloten we ook weer wat te eten. Met zoveel cafés hier eten we er namelijk niet iedere keer. Onze serveerder was echt top. Ik bestelde een burger, maar wilde hier groente bij in plaats van friet. Dit vond de serveerder erg jammer, aangezien de frietjes (cheese and bacon Fries) bij deze limited burger onwijs lekker zijn. Ik vertelde hem dat ik de afgelopen dagen al zoveel friet heb gehad, dat ik graag iets gezonds wilde. Hij opperde om anders een extra (gratis) bakje groenten erbij te doen, zodat ik toch de volledige ervaring van de burger kon proeven. Ik ben een Nederlander en bij gratis zeg ik graag ja.

Met een gevulde maag, zijn we doorgelopen naar de andere kant van het Witte Huis. Je kunt deze namelijk vanuit twee kanten bekijken las ik (bij Hard Rock café) op internet. Daar aangekomen was Robin blij als een kind. Hier kon je aan het hek staan en stond je daadwerkelijk dicht bij het Witte Huis. Met een blauwe lucht en ondergaande zon was dit wel een mooi plaatje. Hiermee sloten wij deze monumenten dag af.