De laatste dag in Valladolid breekt aan. Dit betekent dat we weer vertrekken naar een nieuwe plek. Met de bus reizen we naar Merida. Vandaag doen we het weer rustiger aan. Lekker rustig opstaan, spullen pakken en naar de bus. Op het station was het een grote chaos. Het was niet duidelijk wie waar naartoe moest. Iedereen werd door een medewerker tegengehouden. De bus zou vertrekken om 12.17. Wij waren er op tijd, maar nog geen bus vertrok. Uiteindelijk rond 12.20 mochten de eerste mensen doorlopen. Naar Chiquila. We zagen de meeste backpackers hun spullen al pakken. We hebben toch niet de bus gemist? Dat we toch al eerder naar voren moesten lopen. Wij gingen ervan uit dat de meeste mensen hier wachtten op de bus naar Merida. Vervolgens zagen we een bus wegrijden. Wat stom…! Toen ik naar voren probeerde te dringen om het na te vragen, begon de man ‘Merida!’ te roepen. Gelukkig maar. In ieder geval niet voor niks tickets geboekt. We kunnen dus toch op weg.

Aangekomen in Merida zijn we met een taxi naar ons guest house gereden. Net als in Valladolid is een guest house heerlijk. Het is letterlijk een huis van iemand waar je kamers “huurt”. Het voelt dan ook echt als thuiskomen als je naar binnen stapt. Nadat we onze spullen gedropt hadden, besloten we door de stad te wandelen. Ons startpunt is Plaza Principal de Merida. Dit is het centrum van de stad. Daar aangekomen deed het ons een beetje denken aan Placa de Catalunya in Barcelona. Sowieso hangt er een Spaanse sfeer in de straten van Merida. Niet zo gek natuurlijk, aangezien het een koloniale stad gesticht door de Spanjaarden is. Net als in Valladolid zijn er veel gekleurde huizen en tussendoor vind je de nodige parkjes.

Terwijl de avond valt, besloten we dat het tijd was om te gaan eten. We kozen dit keer geen Mexicaans restaurant. Robin had op internet La Bierhaus gevonden. Daar aangekomen vonden we een Duits menu met Spaanse vertalingen eronder. Konden we in ieder geval een deel van het menu begrijpen. Ook serveerden ze hier verschillende Europese bieren waaronder: Hertog Jan, Guinness, Delirium, Leffe, Grolsch enz. Nu betaal je natuurlijk wel de hoofdprijs voor deze bieren. Gemiddeld 135 pesos (ongeveer € 6,75). Ook kon je Mexicaanse bieren bestellen voor 40 pesos (zo’n € 2,-). De keuze lijkt mij duidelijk. Als eten bestelde Robin curryworst en ik ‘Hamburger aus Hamburg’. De curryworst was misschien niet echt Duits, maar smaakte wel goed. Evenals de hamburger en frietjes. Prima gegeten hier. Wij wilden nog een toetje bestellen, maar moesten weg denk ik. De ober kwam namelijk al de rekening brengen. Oeps… Hij bood zijn excuses aan en bracht ons nog een apfelstrudel. Voelt het allemaal toch weer even als thuis (haha).

Vandaag (gisteren hebben we namelijk gereisd) wilden we Merida gaan verkennen. Dit begon met een ontbijt. Onze guest house eigenaar raadde ons een park aan waar locals kwamen. Hier startte ik mijn dag met 4 tacos pibil. Normaal is dit met varkensvlees, maar het smaakte meer naar kalkoen. Geen idee wat ik at, maar het smaakte goed. Ik moest natuurlijk ook de salsa proberen die voor mij stond. Natuurlijk deed ik er weer teveel op en werd het goed pittig. Een kwartier later brandden mijn lippen nog… Robin nam huevos con jamon. Vrij vertaald als eieren met ham. Hierbij kreeg ze twee broodjes geserveerd, wat samen een goed ontbijt maakt.

Na het ontbijt hebben we een gratis wandeltour gedaan. Nouja, wandeltour… Het was een rondje om het plein waarbij onze guide op meerdere plekken stopte om het e.e.a. te vertellen. Althans, vertellen… Meer een soort Guiness book of records poging om zoveel mogelijk woorden in een seconde te proppen. In het Spaans klinkt dit al verwarrend. Het Engels wat wij moesten volgen konden we ook weinig van maken. Hij switchte ook erg snel tussen Engels en Spaans. Hierdoor wist je soms niet of hij het verhaal in het Engels afmaakte of al begonnen was in het Spaans. Gelukkig ving je hier en daar toch een aantal leuke feitjes op.

Na de tour zijn we naar Mercado Lucas de Galvez gelopen. Dit schijnt een leuke markt te zijn om overheen te lopen. Het was echter geen gewone markt, aangezien er geen duidelijk patroon in de opbouw was. Er stonden in een overdekt stuk stalletjes, maar het leken ook winkeltjes. Ook buiten stonden weer de nodige kraampjes. Er zat geen duidelijke opbouw in… Toch was het leuk om overheen te lopen. Helaas niks interessants gezien om te kopen. Geen leuk onderhandelingsverhaal dus. De middag is inmiddels ook aangebroken en dus zochten we een plek om te eten. Een man viste ons naar binnen. Hij had succes, aangezien ik een grote spit zag staan. Hierop wordt pastor gegrild. Dit is varkensvlees gebaseerd op het maken van shoarma, maar dan met een Mexicaanse twist. Robin bestelde een broodje pastor en ik een bord vol nachos. Je kan namelijk niet naar Mexico zijn geweest zonder nachos te hebben gegeten. Hierbij meteen een filmpje met een indruk van Merida. Ook vind je hier de nachos in terug.

Met een goed gevulde maag gingen we op pad naar Paseo de Montejo. Op internet beschreven als de Champ Elysee van Merida. Na er ongeveer een minuut of 10 overheen gelopen te hebben, trokken wij de conclusie dat dit niet eens in de buurt komt. Er valt niks te beleven op deze straat. Op internet zijn de meningen ook verdeeld. De een zegt de geschiedenis van Merida terug te zien, waar de ander het met ons eens is. Voor niks door de hitte gelopen dus…

In de avond zijn we uiteindelijk gaan eten bij Rosa Sur 32. Een klein restaurantje op een leuk pleintje. Hier bestelden wij beiden Enchiladas. Terwijl wij aan het eten waren, werden we nog gestoord door verschillende mensen. Hier hebben we eigenlijk de hele dag al last van. Je kent ze vast wel. Mensen met armbandjes, kleding of in ons geval sigaren. Ze komen aan je tafel staan en proberen je iets te verkopen. Opvallend vinden wij dat er ook veel kinderen tussen zitten. Zelfs een meisje van een jaar of 5-6. Sneu om te zien… Het stomme aan deze verkopers is ook dat ze erg volhardend zijn. Je kunt ze best negeren, maar dan blijven ze gewoon aan je tafel staan. Je moet ze echt duidelijk zeggen dat je niks wilt. Je hebt altijd wel een aantal van deze verkopers rondlopen, maar in Merida stikt het ervan. Robin zegt iedere keer zo mooi: “Als ik iets wil kopen zoek ik ze wel op. Laat ons gewoon met rust!” (is een irritatie factoortje).

Na het eten hebben we lekker door de straten van Merida gewandeld en nog even op het grote plein gezeten. Je hoeft in deze stad niet zozeer iets te doen. Er is sowieso genoeg sfeer om je heen!