Het is alweer twee jaar geleden. Eigenlijk zou ik juni 2020 naar Mexico vliegen. Vervolgens kwam er iets met een virus voorbij wat roet in het eten gooide… Na twee jaar reizen in Europa, is het dan eindelijk weer tijd voor een verre reis. Daarbij betekent een nieuwe reis ook weer een nieuwe serie blogberichten. Veel leesplezier maar weer.

Onze dag startte dinsdag om 04.30. Toen ging de wekker af en moesten we onze spullen pakken. Ongeveer 2,5 uur later stonden we met onze tassen op Schiphol. Hier gaat (als het goed is) het feest echt beginnen. Met alle bangmakerij van de media de afgelopen weken, hadden we ons ingesteld op veel drukte. Ik gokte er ook op dat wij hier niet te veel hinder van zouden ondervinden, aangezien we vroeg (11.00) en op een dinsdag vliegen. De drukte op het vliegveld viel wel mee, maar bij de maatschappij maakten ze er een zooitje van. Wij vliegen met American Airlines. Hiervoor moesten we thuis al vaak onze gegevens opgeven. Bijvoorbeeld bij het boeken van een stoel, bij het inchecken en nogmaals bij reisgegegens. Komen we op het vliegveld waar we onze boarding passen moeten printen. Wederom moesten we onze gegevens invoeren. Deze hadden ze blijkbaar nog niet.

Met onze boarding passen op zak, moesten we in de rij gaan staan om de bagage in te checken. Terwijl wij (erg lang…) staan te wachten, zien we bij de medewerkers dat ze met z’n tweeën op 1 computer alles moeten doen. Hier voeren ze passagiersgegevens in en printen ze een boarding pas; die wij al hadden weet je nog? Toen we bijna aan de beurt waren, werden we (samen met een paar anderen) door een andere medewerker uit de rij geplukt. Hij stuurde ons naar een andere incheckbalie, zodat we sneller aan de beurt waren. Vervolgens waren we bijna op een punt dat de mensen achter ons hun bagage konden inchecken en wij aan het wachten waren… Al met al alles ingecheckt. Binnen 2 uur waren we door het inchecken en de douane. Het viel ons dus hartstikke mee!

De vlucht zelf was verder prima. Uiteraard kreeg je een vieze vliegtuig maaltijd. Dit keer kleffe pasta. Na ongeveer 9,5 uur vliegen, landden we in Dallas. Robin helemaal in haar nopjes, want ze is in Amerika! Eenmaal uit het vliegtuig, moesten we door CBP (customs and border protection). Hier hebben we zo ongeveer één uur over gedaan voor we er doorheen waren. Daarna was het nog een uurtje wachten tot we konden boorden. Terwijl wij aan het wachten waren, kregen we een melding op onze telefoon. De vlucht had een vertraging van 25 min. Even later nog een melding. Weer een vertraging. Dat gaat lekker zo… Wat bleek nu? De crew voor deze vlucht zat vast in Miami. Ze moesten dus een nieuwe crew regelen. Deze zou rond 17.45 (lokale tijd) landen. Dat zou betekenen dat het in Nederland 00.45 zijn. Wat voor ons weer betekent dat tegen de tijd dat wij in bed liggen, we al 24 uur niet fatsoenlijk geslapen hebben…

Aangezien we toch langer moesten wachten, besloten we wat te gaan eten. Robin een sandwich en ik bij de Mc Donalds. Dat kan ik toch niet overslaan nu ik in de VS ben? Met een medium menu, krijg je wat bij ons large is en was mijn maag weer gevuld. Op de portie grootte na, verschilt de Mc niet zoveel. Net als in Nederland voel je je achter vies, vet en volgegeten. Inmiddels bijna 45 minuten later dan de vertrektijd, konden we beginnen met boarden. Dit ging ook netjes per groep. Beetje jammer alleen dat ze dan groep 1 roepen, 2 minuten later groep 2 en 3 en vervolgens nog geen minuut later 3, 4 en 5. Uiteindelijk stonden er al zoveel mensen dat ze net zo goed iedereen tegelijk konden doen… Nog zo’n stukje kwaliteitsservice van American Airlines. Gelukkig was er wel een crew geregeld en konden we vertrekken. Het opstijgen ging een beetje slingerend. Zoals je in een nieuwe auto moet wennen aan de koppeling, moet je misschien ook wennen aan een ander vliegtuig? Al met al lagen we rond 23.00 lokale tijd in bed. In Nederland was het toen ongeveer 06.00. Na zo’n lange dag met weinig slaap, was het nu tijd om lekker rust te pakken!