De meivakantie is begonnen. Dit betekent dat ik weer opzoek ga naar een vakantieland. Voor deze trip ben ik met Robin afgereisd naar het oosten van Europa. Misschien vraag je je af of dit helemaal handig is i.v.m. de oorlog, maar geen zorgen. We zijn hier nog ver van verwijderd. Donderdag zijn we met de auto naar Praag (Tsjechië) gereden.

De weg naar Praag toe is al een verhaal op zich. Dit begint met (denk ik) een voor veel mensen herkenbaar verhaal. De snelwegen in Duitsland… Het is niet te geloven hoe slecht deze zijn. Het stomme aan deze snelweg is dan ook dat er overal werkzaamheden zijn. Dit is ergens wel ironisch, want het wegdek lijkt er niet bepaald beter van te worden. Het laatste stuk door Duitsland werd overigens nog beter. Een stuk voorbij Leipzig gingen de alarmlichten voor mij aan om te waarschuwen voor een file. Ik vind het altijd mooi om te zien hoe de Duitsers bij een file uitwijken naar de buitenkant van de weg. Hierdoor komt er in het midden een strook vrij voor hulpdiensten. Al snel ging het van stapvoets rijden naar stilstaan. Toen hoorden we sirenes en kwam een brandweerauto tussen de file door rijden. Dan weet je al genoeg. Er zal een ongeluk gebeurd zijn en de weg is waarschijnlijk afgesloten. Dit vermoeden werd bevestigd nadat we nagenoeg 45 minuten gewoon stil hebben gestaan. Uiteindelijk ging alles weer rijden en kwamen we inderdaad langs een kettingbotsing van 4 auto’s. Na enige tijd rijden, kwamen we eindelijk over de grens bij Tsjechië. Hier zochten we snel een tankstation, want de tank was bijna leeg. Voor (omgerekend) ongeveer € 1,89 per liter konden we hier tanken. Dit viel ons nog tegen, aangezien de verwachting was dat het nog goedkoper zou zijn. We hebben tot nu toe (we zijn al in Praag) echter nog geen goedkopere gevonden. Dus het zal best een prima prijs zijn geweest.

Na een tijdje zoeken, hadden we eindelijk onze parkeergarage gevonden. Deze hadden we vooraf al geboekt, maar was goed verstopt. Na ongeveer 10 uurtjes reizen, waren we dan eindelijk in Praag. Met de metro zijn we snel naar het centrum gereisd, hebben we onze spullen gedropt in het hostel en gingen we opzoek naar een restaurant. Op internet vond ik het restaurant Husinec. Je loopt een soort kelder in en stapt dan het restaurant binnen. Het restaurant zou vooral bekend zijn onder locals (mensen uit Praag) en serveert dan ook typisch Tsjechische gerechten. Robin vond een mooie omschrijving voor het Tsjechisch eten. Het is veelal bourgondisch. Het eten is simpel, maar wel lekker. Wordt geserveerd in grote portie en vaak met een pint bier. Over het bier gesproken. Pilsener komt van origine uit Tsjechië. Dit betekent niet dat ze het ook kunnen tappen. Mijn schuimkraag bevatte zo ongeveer mijn hele hand in plaats van 2 vingers 😂. Het eten was verder prima. Ik had een gouslash (niet de soep) met brood dumplings. Dit laatste is een soort brood, maar smaakt net is anders. Het wordt ook niet gebakken, maar gekookt (vandaar dumpling). Robin koos voor gegrilde kip met friet. Het eten was verder prima en niet heel duur.

In de avond besloten we het oude centrum alvast te verkennen. Lopend door de stad, kwamen wij al snel tot de conclusie dat Praag een prachtige stad is. Overal staan mooie (historische) gebouwen die vervolgens prachtig verlicht zijn. Je verdwaalt hier overigens wel snel door de vele smalle zijstraatjes. Gelukkig hebben we altijd nog Google Maps! Voor we het Grote Plein opliepen, kwamen we bij het Astronomisch uurwerk (Prazsky Orloj). Deze klok is één van de bezienswaardigheden in Praag. Wij kwamen precies op het goede moment, want de klok zou bijna 9 uur slaan. Het was er dan ook erg druk en veel mensen waren aan het filmen. Robin pakte ook snel haar camera erbij, want het moest wel bijzonder zijn als het zo druk is. Dat is een flinke tegenvaller… Ik raad aan het schouwspel op YouTube maar eens op te zoeken. Het slaat nergens op, je lacht je kapot. Vervolgens liepen we het Grote Plein op. Het plein viel ons een beetje tegen. Dit kwam volgens ons ook omdat het rustiger was. Waarschijnlijk is het al sfeervoller wanneer het drukker is. De gebouwen waren daarentegen dan wel weer mooi verlicht. Vanuit het plein liepen we door naar het kasteel van Praag. Het kasteel ligt wat hoger wat natuurlijk een mooi uitzicht geeft over de stad en rivier die er doorheen stroomt. Daarnaast zou het kasteel er in het donker ook mooi uitzien. Na flink wat trappen op naar boven, kwamen we bij het kasteel aan. We konden nog niet direct zien of je ook naar binnen kon. Een vrouw was ons midden op straat aan het wenken. Ze stuurde ons naar links waar we door een metaaldetector poortje moesten. We konden in ieder geval naar binnen!

Binnen aangekomen was het een beetje een vreemde situatie. Binnen de muren van het fort, waren allemaal geplaveide straten met omliggende huizen te vinden. Als je niet beter wist, zou je zeggen dat je een stap terug in de tijd deed. De straten waren echter uitgestorven. Dit tot een (zo leek ze) dronken vrouw onze kant op kwam lopen. Vervolgens begon ze te praten tegen de muur. Wij liepen dus gewoon door. Ondanks dat alles wel verlicht was, kreeg Robin toch een beetje een raar gevoel. “Het voelt net alsof we de hele tijd bekeken worden. Alsof er iemand achter die donkere ramen staat.” Wanneer je hier niet over nadenkt, is er niks aan de hand. Ga je erover denken, dan wordt het toch een beetje duister. Uiteindelijk kwamen we in het centrum uit bij een enorme kathedraal. Nog steeds was nagenoeg alles uitgestorven. Er stond wel een stel op het plein voor de kathedraal een beetje te knuffelen, terwijl ze zichzelf filmden. Vervolgens heeft een van de twee de ander daar ten huwelijk gevraagd. Toen we iets verder waren hoorden we namelijk gejuich en geklap. Bijzonder ook, want alles leek overal uitgestorven. Terwijl we aan de achterkant van de kathedraal stonden, stond in een van de bogen rondom een groepje vrouwen. Ze filmden de kathedraal. Vanuit datzelfde stuk hoorden we stemmen zingen. Het klonk als zo’n typisch kerkkoor. Normaal heel mooi, maar in deze situatie een beetje creepy… Al met al wilden we maar 1 ding en dat was het kasteelterrein verlaten.

Daar eenmaal weg liepen we over charles bridge (hier later meer over) via de binnenstad terug naar het hostel. Een eerste avond in Praag zat erop. Nu tijd om. Te gaan slapen!