I understand why it’s a Portugese brand…

Weer een nieuwe dag in Portugal en inmiddels bijna een week voorbij. Vandaag hadden we het plan om het iets rustiger aan te doen. Ken je dat? Dat je een plan hebt, maar het uiteindelijk niet helemaal lukt. Dat hadden wij vandaag dus. We hebben een stuk rustiger aan gedaan als het gaat om activiteiten plannen. We hebben dan wel weer een ruime 2 km meer gelopen dan de dag ervoor. We kwamen gisteren ook tot een conclusie met betrekking tot lopen. We snappen nu waarom we vaak vervelender lopen. Veel straten hier zijn geplaveid. Dit betekent dus dat je constant je balans aan het zoeken bent (onbewust natuurlijk). Dat kost meer inspanning dan de vlakke straten. Daarbij zijn Lissabon, Sintra en Porto allemaal gebouwd op heuvels. Goed voor het uitzicht, maar minder voor het op en af lopen. Gelukkig zijn wij nog jong en herstellen we snel! Morgen gaan we namelijk weer een stuk lopen ;).

Nu eerst naar de dag van vandaag. Dit begon op een leuke straat voor vrouwen: Rua de Santa Catarina. Dit is de winkelstraat van Porto. Het was al snel duidelijk dat dit het geval was, want het was lekker druk in deze straat. Robin is nog steeds opzoek naar hemdjes, dus hebben we hier nog een poging gedaan. Dit begon in een winkelcentrum. Hier zaten veel verschillende winkels, maar uiteindelijk niet geslaagd voor een hemdje. Toen we naar de uitgang liepen, hoorde ik beneden een hakkend geluid. Ik ging dus kijken waar dit vandaan kwam en zag snel een van mijn lievelingsijsjes. Dit ijsje heb ik voor het eerst op in Thailand. Het ijsje wordt gemaakt op een ijskoude plaat. Je kiest wat je erin wilt (in mijn geval oreo met caramel). Vervolgens leggen ze dit op de plaat en voegen room toe. Als alles op de koude plaat ligt, gaat het natuurlijk bevriezen. De verkoopster begint alles dus te mengen, terwijl ze de ingrediënten (in dit geval het oreo koekje) in stukken hakt. Als laatst smeer ze alles uit en schaaft ze het ijs in rolletjes. In dit filmpje kun je zien hoe het ijs van Robin gemaakt wordt. Als je dit ziet, moet je dit zeker proberen!

Vervolgens liepen we door naar de volgende winkels. Nog niet zo heel veel succes tot nu toe. Als laatst kwamen we aan bij de Salsa. Dit is een Portugees kledingmerk. Hier vond Robin uiteindelijk een leuk hemdje. Bij het afrekenen kwamen we erachter dat niet alleen de Spanjaarden alles op hun dooie gemak doen. Ook de Portugezen kunnen er wat van. Zal wel een Iberisch dingetje zijn… Robin gaf het hemd. Dus de verkoper geeft nog aan dat ze als ze nog iets kiest 20% korting krijgt bij deze collectie. Nee, dat hoeft niet. Oké. Hij ging bezig met afrekenen. Toen moest hij eerst heel veel in zijn computer intypen. Vervolgens had hij een prijs € 24 nog iets. Toen werd het ineens € 20 euro nog iets. Toen weer € 25 euro nog wat. Terug naar 20, terug naar 25. Wij wisten niet wat hij allemaal aan het doen was, maar zo moeilijk zou het toch niet moeten hoeven zijn? Het grappige is dat het prijskaartje bij het hemd aangaf dat het kledingstuk € 30 kost. Ze snappen er dus echt helemaal niks van…

Vanuit de winkelstraat, wilden we doorlopen naar Mercado de Bolhāo. Dit is een grote overdekte markt in Porto. Hoewel google maps aangaf dat deze tijdelijk gesloten zou zijn, ging ik toch even kijken; google heeft er immers vaker naast gezeten… Daar aangekomen, stond alles in de steigers. De markt wordt verbouwd. Balen. Dan maar door naar de Starbucks voor wat te drinken en onze lunch (we hadden vooraf al broodjes gesmeerd). Na de Starbucks liepen we door naar Igreja dos Clérigos. Wij kwamen niet zozeer voor de kerk, maar meer voor het uitzicht dat je hebt vanaf de toren. Helaas konden we hier pas om 17.00 terecht. We kochten dus alvast een kaartje en liepen maar weer verder. De route ging toen naar Jardins do Palácio de Cristal. Dit is een park dat langs de rivier ligt. Dit park zou ook een mooie uitzicht over de rivier geven en daarnaast zijn parken sowieso lekker om doorheen te lopen. Het was inderdaad een mooi park om doorheen te lopen. Niet onwijs groot, maar groot zat. Na hier een tijdje lekker in het gras gelegen te hebben, liepen we weer terug naar Igreja dos Clérigos.

Eenmaal aangekomen, moesten we nog heel even buiten wachten voor we naar binnen konden. Uiteindelijk mochten we de kerk in. Je wordt vervolgens eerst door de kerk heen geleid. Dit interesseerde mij (en Robin) eigenlijk niet zoveel. Ik heb inmiddels al zoveel grotere kerken/kathedralen/basilieken gezien, dat dit niet meer zo bijzonder is. Wij kwamen immers voor de toren. Na een stukje er omheen lopen, kom je dan uiteindelijk bij de toren. Hier moet je weer een tijdje wachten. Waarom? Geen idee. Na een minuut of 10 te hebben gewacht, mochten we dan eindelijk naar boven. Op internet werd gezegd dat deze klim van zo’n 230 trappen wel pittig was, maar boven de moeite waard. Ik weet niet wat voor een mensen dit getypt hebben, maar zo pittig was die hele klim niet. Je bent eigenlijk zo boven. Bij het naar boven lopen moesten we jammer genoeg vaak wachten en stonden we stil. Uiteindelijk kwamen we boven aan en had je een mooi uitzicht over de stad. Je loopt dan rondom de kerktoren. Robin vond dit iets minder. Die had toch wat meer last van de hoogte. Gelukkig maakte ik de foto’s wel voor haar ;). Na vaak te hebben gewacht (het liep voor geen meter door), kwamen we weer terug bij de trap. Tenminste, dat dachten we. De volgende trap ging namelijk omhoog. De trap naar beneden zat daarnaast. Als ik hoger kan, ga ik altijd hoger :). Robin twijfelde, maar is uiteindelijk toch meegegaan. Nog een aantal trappen op en je zat in het puntje van de toren. Hier was het rondom gelukkig iets breder. Hierdoor kon je achter mensen lang en hoefde je niet te lang te wachten. De trap naar boven is dezelfde als naar beneden, dus die hadden we snel gevonden. Na even rond gekeken te hebben, zijn we weer terug gegaan. Daarna weer de trap af (wederom dezelfde als naar boven) en we kwamen weer beneden in de kerk uit. Ik snapte ook waarom Je zo vaak moet wachten. Je loopt over dezelfde trappen naar boven en naar beneden. Hierdoor kunnen er dus niet teveel mensen tegelijk de toren in. Hiervoor waren dan ook tijdssloten, maar ik denk dat ze deze nog meer moeten spreiden. De organisatie verdient nog wat aandacht. Naar ons idee niet de moeite waard…

Na de toren zijn we doorgelopen naar Hard Rock Café. Want tja, wat is een vakantie zonder een bezoekje aan de verschillende cafés? Hier hebben we wederom heerlijk gegeten. Dat is dan ook weer het fijne aan Hard Rock. Je weet in ieder geval dat je hier altijd lekker eet! Na het eten nog even de rock shop in voor een shirtje (dat mag natuurlijk niet ontbreken) en daarna weer richting de Ribeira (rivier). We hadden het allemaal zo getimed dat we de zonsondergang weer konden zien. Ditmaal, wilden we iets hoger gaan staan. We liepen naar Mosteiro da Serra do Pilar. Dit is een klooster dat gebouwd is op een heuvel. We kwamen niet voor het klooster, maar voor het uitzicht vanaf het plein voor het klooster. Ondanks dat je hoger staat en de zonsondergang heel mooi is, geef ik toch mij voorkeur aan de zonsondergang vanaf Ponte Luis I (de brug). Je kijkt dan direct over het water naar de zonsondergang. Naar mijn idee mooier. Zo sloten we de tweede avond in Porto af.