Gisteren zijn we begonnen in de stad Sintra. Althans stad? Ik denk dat het meer een dorp is. Maar het is mij nog niet helemaal duidelijk hoe het precies zit. Het is namelijk een plaats en gemeente geeft wikipedia aan. Er waren alleen allemaal verschillende plekken in Sintra. Het historisch centrum, station Sintra, Portela Sintra (met weer een eigen station) en Sintra Ribeira. Dit zijn tenminste de plekken waar wij geweest zijn. Maakt ook niet zoveel uit eigenlijk. Wij hadden als plan om twee plekken te bezoeken in de buurt van Sintra. Als eerst Castelo dos Mouros en daarna Palácio de Pena.

De trip begon met een wandeling van ongeveer 2 km. Nu zou je zeggen dat dit niet zoveel is. 25 minuutjes lopen ongeveer. Het nadeel was alleen dat er ook een hoogtestijging is van 133 m. Het is wel goed te lopen, maar maakt je wel meteen lekker vermoeid en bezweet. Nu hadden we ook nog geen ontbijt. In Ribeira Sintra was namelijk niet veel meer te vinden dan wat huizen en ons pension. We hebben voor we omhoog gingen wel iets gegeten. Gisteren hadden we namelijk een typische lekkernij van Sintra gehaald, genaamd travesseiros. Het beste vergelijkingsmateriaal wat ik kan geven is een amandelstaaf. Het is een bladerdeegrol met amandelcrème erin en suiker bovenop. Dit was in ieder lekker om de dag mee te starten. In het historisch centrum wilden we ergens iets van een broodje halen. Het nadeel was dat alles onwijs toeristisch is en een goedkoop broodje niet te vinden is. Omdat we toch iets moeten eten, bestelden we uiteindelijk maar een tonijn sandwich. Het was letterlijk omdat we iets moesten eten, want man wat was dit een smerig broodje… Het was letterlijk alleen wat sla, 2 plakjes tomaat en een hoop tonijn wat niet op smaak gemaakt is. Er was letterlijk niks met de tonijn gedaan. Maarja, je moet toch iets in je maag hebben. 

Na dit “ontbijt” begon de klim naar boven. De route was slechts 910 m vanaf de ingang. De gehele klim duurde zo’n 45 minuten en ging 210 m omhoog. Dit was dus goed te doen; tenminste, ik vond het goed te doen. Voor Robin was dit de eerste keer dat ze zo’n klim maakte, dus zij vond het tussendoor niet altijd even leuk. Uiteindelijk toch petje af, want ze heeft de gehele klim afgemaakt. Uiteindelijk boven aangekomen hebben we kaartjes gekocht voor het kasteel. Hier kwamen we er ook achter dat er toch wel bussen stopten. Dit was mij nog niet helemaal duidelijk geworden. Gelukkig zijn wij lekker actief geweest! Uiteindelijk was het nog een klein stukje lopen naar het kasteel toe. Eenmaal aangekomen wisten we direct waarom we de klim gemaakt hadden. Het was het namelijk dubbel en dwars waard! Wat hadden we een ongelooflijk mooi uitzicht. Dit met de wind die lekker door je haren heen waaide, maakte het plaatje compleet. We zijn naar het hoogste punt van het kasteel gelopen en hebben hier even lekker uitgerust. Het was wel weer nodig om vocht bij te vullen, maar ook kreeg ik wel weer trek. Gelukkig hadden we nog twee travesseiros (dat gebakje). Ik heb vervolgens nog de hele muur afgelopen voor we weer teruggingen. 

Nu was de vraag of we ook nog naar Palácio de Pena gingen. Dit was toch weer verder weg en Robin had niet veel zin meer om lang te lopen (wat ik goed snap). Ik hoorde een tuktuk chauffeur twee andere toeristen iets uitleggen over de omgeving, dus ik sprak hem aan. Hij vertelde mij dat de ingang van het Paleis op ongeveer 5 minuten loopafstand ligt. Ook vertelde hij meteen welke kaartjes we moesten kopen om geld te besparen. Aardig van hem. We besloten dus toch maar naar het Paleis te gaan. Daar aangekomen was het nog een stukje de berg op naar boven, maar dit was nog geen 10 minuten. Goed te doen dus. Via google maps zag ik dat er een restaurant bij het Paleis zat. Wij hadden nog niet geluncht en gingen er niet vanuit dat er iets anders in de buurt zat; ik kon het in ieder geval niet vinden via maps. We zaten op een dakterras. Na een tijdje (lekker in de zon…) in de rij te hebben gestaan, kon ik eindelijk bestellen. Ik bestelde 2 sandwich porco (soort broodje met schnitzel), een worstenbroodje en 2 blikjes cola. Je zou verwachten toch een redelijk broodje te krijgen (vooral voor 14 euro bij elkaar). Het broodje was werkelijk waar niet te eten. Robin kreeg het vlees niet eens goed afgebeten. Het was zo onwijs klef. Dat ze het überhaupt durven te verkopen. Aan de andere kant kwamen er ook zoveel toeristen. Dit weten zij natuurlijk ook dondersgoed. 

Na de “lunch” zijn we door het paleis gelopen. Het was geschilderd in felle kleuren en zag er wel leuk uit. Wederom hadden we hier ook fantastisch uitzicht. Het paleis ligt op 450 m hoogte. Dit was nog hoger dan het kasteel. We hebben hier een tijdje rondgelopen en genoten van het heerlijke uitzicht wat je hebt. Bij een bezoekje aan Sintra of Lissabon (dit is een goede dagtrip) mogen beide bezienswaardigheden niet ontbreken. Wat omhoog gaat, gaat uiteindelijk ook weer naar beneden. Dit zouden we wel doen met de bus. Terwijl ik buiten de ingang wachtte (Robin moest naar het toilet), sprak ik met tuktuk chauffeurs. Zei vertelden dat ze ons naar beneden brachten voor standaard tarieven. Dit was 5 euro p.p. De bus was 4 euro. Krenterig als ik ben, gun ik hen die euro gewoon niet. Toen Robin terugkwam, bood ik hem nog 8 euro aan voor beide. “No, good luck.” Oke, prima dan nemen we de bus. Terwijl we naar de bus liepen, sprak een andere chauffeur ons aan. “Want a tuktuk to Sintra?” Ik vertelde hem dat zijn collega ons niet wilde meenemen voor 8 euro. Als hij dit wel wilde, stappen we in. “8 euro for only you 2? Oke, step in.” Hoppa, we hebben het weer voor elkaar. Hoezo standaard tarieven? Eenmaal beneden aangekomen vroeg ik hoeveel hij aan ons verdiende. Hij gaf aan zo’n 4 euro verdiend te hebben aan deze rit. Ondanks dat hij dat zei, durf ik te zweren dat die winst veel hoger is. Maar prima, we waren een stuk sneller dan met de bus, het is altijd leuk om in een tuktuk te rijden en we waren hetzelfde kwijt als met de bus. 

Uiteindelijk was het ook nog tijd om te gaan eten. Ik had een restaurant uitgezocht in de buurt van het station. Sintra was vroeger een plek waar veel rijkere Portugezen naartoe gingen. Tegenwoordig is het gewoon een toeristenbestemming. Er zaten echter nog wel restaurantjes uit de tijd dat de rijkere Portugezen kwamen, zo ook deze. Het restaurant serveerde klassiek Portugees eten met een moderne twist. 3 maal is scheepsrecht. Deze maaltijd moest dan toch eindelijk goed zijn? Het begon met onze leuke ober Michael. Alles was super netjes en deftig. Dit restaurant had wel klasse. Dit begon al met het brengen van het drinken. Robin kreeg als eerst. “I would not be a real gentleman if I didn’t served the ladies first.” Alleen ik had een voorgerecht (groentesoep) besteld. Toen hij het kwam brengen had hij nog een gerechtje mee. “I could not let him eat alone, while you are watching. So I asked te kitchen if they could prepare something for you.” Zo kreeg Robin een klein bordje met mosselen en zeekraal van het huis. Wat galant. Uiteindelijk kregen we ook het hoofdgerecht geserveerd. Voor Robin kalfsvlees met gegratineerde aardappel en gebakken groenten. Voor mij een zeebaars op groenten geserveerd met wat rijst. Het leek mij chiquer om wijn te drinken bij dit gerecht. Ik had Michael dus al gevraagd welke wijn goed past bij deze vis. Hij had wel een goede wijn voor mij. Deze zou hij mij eerst laten proeven voor hij inschenkt. Netjes met twee handen ondersteund schonk hij de wijn in. Natuurlijk laat ik de wijn even draaien in het glas (dat staat professioneel). Vervolgens nam ik een slok. Geen idee wat ik moest proeven maar het smaakte wel goed. Prima, schenk maar in :)! We hebben hier heerlijk gegeten. Voor ongeveer 15 euro per maaltijd was dit niet eens heel duur.