De eerste echte dag in Lissabon in aangebroken. Dat is wel even anders wakker worden dan in Nederland. Je loopt naar buiten, de warme zon schijnt op je gezicht en je voelt de zeewind door je haren gaan. Samenvattend een lekker temperatuurtje dus. Althans, voor nu dan.

De activiteiten voor deze dag stonden in het teken van het district Belém (spreek uit als: be – leem). Dit is een district wat vanuit de tijd van ontdekkingsreizigers een grote historie heeft opgebouwd. Met name het hoogtepunt in dit gebied, de toren van Belém (torre de Belém). Het nadeel van dit district is dat het zo’n 7 km verwijderd is van het centrum van Lissabon. Nu kun je hier met de bus of tram naartoe, maar het leek ons leuk dit te doen met een Lime step. Je ziet de steps tegenwoordig vaker in grote steden. Je unlockt de step met je telefoon en kunt hem dan voor een periode gebruiken. Na gebruik “parkeer” je hem ergens en betaal je met je gekoppelde betaalmethode.

In Hamburg hebben we veel rondgereden op deze steps en fietsen (die hebben ze ook nog). Na kort lopen, hadden we 2 steps gevonden die voldoende opgeladen waren. Tijd om te vertrekken. Dit begon al niet al te best… Een groot deel van de stad bestaat uit geplaveide straten. Dit betekent dat dit best wel hobbelig is op een step. Na even over flink wat hobbels te zijn gegaan, kwamen we uit op een fietspad. Dit ging natuurlijk een stuk makkelijker. Tussendoor een paar keer stoppen om even te kijken of we nog goed gingen en weer verder. Uiteindelijk stopte het fietspad uit het niets. We zijn verder gegaan in de richting dat we moesten, maar konden alleen nog over de hobbels. Dan maar het laatste stuk lopen. Het was nog ongeveer een half uurtje lopen tot we bij onze eerste bestemming aankwamen.

De eerste bestemming was Pastéis de Belém. Hier wilden we graag ontbijten. Eenmaal aangekomen, moesten we nog een tijdje de rij wachten. Maar eenmaal binnen, was dit het wachten waard. De bakkerij bestaat uit verschillende ruimtes waar je kan zitten. Wij werden door een ober ergens geplaatst en gingen maar eens kijken wat we wilden bestellen. De bakkerij, die trouwens al sinds 1837 bestaat, staat bekend om zijn pastel de nata. Dit is een pasteitje met room erin. Deze bakkerij is overigens de bedenker van deze lekkernij. Ook zijn we in Lissabon al veel plaatjes tegen gekomen van een bola Berlim. We bestelden dus ook een Berlijnse bol. Dit alles smaakte heerlijk. De Berlijnse bol was wel erg goed gevuld met (erg zoete) room. Dit alles spoelde dan weer lekker weg met een kop espresso (of thee in het geval van Robin).

• 

• 

• 

• 

Na een goed ontbijt, liepen we naar de Torre de Belém. Deze toren is een oude verdedigingstoren uit 1500. Rond deze periode voeren de Portugezen en Spanjaarden al de hele wereld over om te koloniseren. Als verdediging werd deze toren gebruikt. Voor een kleine vergoeding kun je ook de toren in. Toen wij aan kwamen lopen waren wij verbaasd over de korte rij. In eerdere filmpjes zie je onwijs lange rijen staan voor kaartjes. Dichterbij aangekomen werd het beeld duidelijker; er was helemaal geen rij… Bij de ingang hing een klein bordje met “dicht vanwege onderhoud aan het erfgoed.” Super dit! Al die moeite voor niks. Ik heb notabene nog allemaal websites (ook de officiële) nagekeken op eventuele maatregelen, maar niks te vinden. Zoiets vermeld je toch lijkt mij? Nouja, niet dus.

Vanuit de toren zijn we doorgelopen naar Mosteiro dos Jerónimos. Dit is een groot klooster wat er vanuit de buitenkant mooi uitziet. Hier stond wel een lange rij voor de ingang. We hebben nog overwogen om hier naar binnen te gaan, maar uiteindelijk besloten de lange wachtrij over te slaan en alleen over naar de kerk naast het klooster te gaan. Dit was uiteindelijk niet zo bijzonder. Vanuit hier wilden we door naar Christo Rei (Christus Koning). Dit is de brug over en je bent er. Natuurlijk kun je vanuit Belém niet direct de brug over, maar moet dit met een omweg. Terwijl wij aan het kijken waren, wilde een vriendelijke Portugees ons helpen. Wij maakten hem duidelijk dat wij naar Christo Rei wilden. We snapten uiteindelijk weinig van zijn uitleg, maar ik ving tussendoor op “Cais do Sodre”. Dit was een metrostation in de buurt van het centrum. Ik wist dat vanuit hier een ferry vertrok, dus zijn we daar maar heen gegaan.

Eerst met de bus naar Cais do Sodre. Daar aangekomen hadden we wel honger en was het lunchtijd. We besloten dus wat te gaan eten bij de Time out Market (Mercado de Ribeira). Vroeger was dit de markt van Lissabon. Nu bestaat een gedeelte uit het oude gebouw en een deel is een foodhal. Je kan hier burgers, sushi, steak, Aziatisch etc. eten. Wij zijn in Portugal, dus ik wilde Portugees eten. Uiteindelijk bestelde ik een bolhino de bacalhau en presunto pata negra (Iberische zwarte ham). De ham kun je wel een voorstelling van maken, de bacalhau misschien minder. Dit laatste is een bolletje gevuld met aardappel, kabeljauw en kruiden. Dit wordt gefrituurd en dan krijg je een typisch Portugese snack. Beiden smaakten goed.

• 

• 

• 

Na het eten, gingen we met de veerboot naar de overkant. Hier aangekomen kan je de bus nemen naar het Christus beeld. Terwijl wij wachtten op de bus, kwam een man naar ons toegelopen. Hij was een tuktuk chauffeur. Natuurlijk kon hij ons daar voor belachelijke prijzen naartoe brengen. Hij bood ons een ritje aan voor 5 euro p.p. Voor 3 euro in totaal konden we met de bus, dus wezen we dit af. Ik dacht echter te zien dat hij ons voor 5 euro meenam. Toen ik dit zei, gaf hij aan dat het 10 euro totaal was. “Is goed, als je dan boven wacht en dat we daarna mee terug kunnen?” Nee dat kon hij niet doen. Voor 15 euro wilde hij dit wel doen. Ik weigerde en vertelde hem dat we voor 5 euro in totaal met hem meereden. Na kort denken accepteerde hij dit. We liepen naar de tuktuk toen. “You’re a good buisness man,” zei hij nog. Terwijl we instapten vroeg ik hem of hij het druk had gehad. Nee, zei hij. Dit is pas zijn tweede werkdag. Hij moest nog wel oefenen met onderhandelen. Dit konden zijn collega’s beter. “I need to talk more…”

Eenmaal boven aangekomen, hadden we prachtig uitzicht over de hele stad. Dit kon nog beter worden als we 75 meter omhoog gingen met een lift naar de voet van het beeld. Na een tijdje in de rij gestaan te hebben konden we naar binnen. Eenmaal binnengekomen, zagen we ook waarom het zo lang duurde. Zij namen corona erg serieus. Een vrouw kocht onze kaartjes via de self service machine die er stond. Daarna moesten we onze handen desinfecteren, bij een groot apparaat onze temperatuur laten meten en er uiteindelijk doorheen lopen om desinfectie opgesprayed te krijgen. Waren we in ieder geval weer eens goed ontsmet. Boven bij het beeld hadden we wederom een fantastisch uitzicht. Dit was zeker de moeite van het wachten waard. Toen we terug wilden naar beneden, kwam er weer een man met tuktuk aangelopen. 10 euro to go with tuktuk. No, I only do 5. Haha, no tuktuk for 5 euros. Nou vriend, daar denk ik toch anders over :).

Na te hebben opgefrist bij ons hostel, moesten we nog wat gaan eten. Ook wilden we in de avond de toren van Belém nog eens bekijken, omdat deze mooi opgelicht wordt. We hadden wel een restaurant gevonden, maar deze zag er toch best duur uit. We liepen iets verder en kwamen uit bij mister Tapas. Wij waren heel blij dat we doorgelopen zijn. Er was goede muziek, je zat langs het water en het eten was erg lekker. We bestelden hier een tapas plank en bak nacho’s. Dit samen met een witte sangria zorgt voor een goede maaltijd. Als afsluiter van de dag, brachten we nog een bezoekje aan de Torre de Belem bij nacht.