Weer een dag verder in de mooie stad Seoul en weer tijd voor een blog. Voor vandaag hadden we vooral gepland een actieve dag te beleven. Dit betekent niet zozeer dat we veel gaan bezoeken, maar meer dat we veel gaan bewegen 💪🏻.

De dag begon met het zoeken naar een plek om te eten. Het best is een supermarkt, omdat ze hier vaak brood(jes) verkopen. Bij de convenience stores is dit soms het geval. We hadden snel een convenience store te pakken, maar een supermarkt bleef nog uit. Dan toch maar naar een convenience store. Hier haalde ik een soort van chocolade bol met een mouse erin. Ik principe had ik ook een pak suikerklontjes kunnen kopen, aangezien dit hetzelfde effect geeft. Dit broodje was echt mierzoet. Voor nu prima, want het vult de maag. Toen we richting het station liepen, kwamen we toch nog een supermarkt tegen. Hier haalde ik nog 2 paprika’s, aangezien ik het fruit te duur vond. Stephan kocht bijvoorbeeld 6 appels voor 5800W (~4,40).

Nu konden we gaan beginnen. We startten onze dag op de Seoul City Wall. Deze muur was vroeger de stadsmuur van Seoul. Uiteraard wordt hij nu niet meer gebruikt, maar is het nog de moeite waard om overheen te lopen. De tocht gaat met steile trappen en hellingen snel omhoog, wat dan weer zorgt voor mooie uitzichten. Ook wel interessant hoeveel gratis sport plekken er te vinden waren langs de muur. Je zou kunnen zeggen dat ze de muur gecombineerd hebben met een park. Op veel plekken naast de muur waren er namelijk ook picknicktafels te vinden. Na een tijdje lopen gingen we een van de wetten van Newton nog eens analyseren. Wat omhoog gaat, gaat ook weer naar beneden. Na een tijdje lopen, in combinatie met het warme weer, begonnen we wat vermoeider te raken. Gelukkig klopt de wet nog steeds en zagen we kort daarna de (steile) route naar beneden. We beloonden onszelf achteraf nog met een bezoekje aan de Starbucks. Niks beter dan een koude latte karamel 😋…

Over Starbucks gesproken. Ik weet nog dat ik een tijdje terug een filmpje zag over lokale bedrijfjes. Lokale koffieshops gaan kapot, omdat toeristen vaak naar de grotere franchises gaan. Denk hierbij bijvoorbeeld aan: McDonalds, Burger King, Dunkin Donuts en Starbucks. Het wordt toeristen dus aangeraden om ook naar de lokale koffieshops te gaan. Nu wil ik dit best doen, maar er zit een kanttekening in aan hier in Korea. Het stikt hier van de Starbucks restaurants. Letterlijk op elke hoek van de straat zit er een. Een voorbeeld. Wij liepen door een straat. Aan de overkant zien we een starbucks. We lopen nog geen 5meter verder of zien er aan onze kant weer een. Dat is dan nog logisch, want je kunt maar aan 1 kant tegelijk zijn. Uit de laatste cijfers die ik kan vinden (2014), stond Seoul op nummer 1 van de wereld met 284 shops. Een artikel uit 2017 geeft aan dat dit er al 350-400 zijn. Overal zie je Koreanen dan ook lopen met de Starbucks cups. Aangezien wij ons niet willen afsluiten van de lokale bevolking, drinken wij dus ook maar Starbucks. In Zuid-Korea worden veel dranken ook koud aangeboden. Dit is met het warme weer dan ook wel weer erg lekker.

Na een latte, was het tijd voor iets te eten. Dit betekent terug naar Gwangjong Market. Hier gingen we genieten (als het goed is) van Bindae-Tteok en tteokbokki. Het eerste gerecht is een mungbonen pannenkoek. Vraag mij niet wat mungbonen zijn, want ik kende ze van tevoren ook niet 😅. Ik verwijs door naar Wikipedia. De smaak komt het dichts in de buurt van een aardappelpannenkoek; het smaakt echter niet echt naar aardappel. De bonen proef je echter ook niet echt terug, omdat deze fijn gemalen worden. Bij de pannenkoek krijg je een schaaltje met aangemaakte sojasaus. Deze smaakt een beetje (voor de mensen die het kennen) naar gyozasaus. Het tweede gerecht was ricecake met gochujang saus er overheen. Deze saus is erg pittig, maar wel smaakvol. Helaas heb ik hem niet op kunnen krijgen, aangezien het toch echt te pittig was. Na te hebben betaald, liepen we naar buiten en bestelden we nog Koreaanse pannenkoek als dessert. Deze was niet zo bijzonder. Gewoon een pannenkoek die erg zoet was.

Tijd om uit te buiken namen we niet. In plaats daarvan hebben we het op een lopen gezet naar Namsan (vertaald: Nam berg). Deze “berg” heeft een hoogte van 262m. Een beste klim naar de top dus. Kost je zeker 30 minuten met rustpauze voor foto’s om boven te komen. Dit in tegenstelling tot de aangegeven 1 uur en 5 min. We hadden natuurlijk ook een kabelbaan kunnen nemen, maar wij zijn maar arme backpackers. Onderweg naar boven kwamen we een panoramaterras tegen.

Na een korte pauze, zijn we doorgelopen naar boven. Op de top was namelijk Seoul tower te vinden. Vanuit de toren had je een prachtig beeld van de zonsondergang. Helaas moet er dan wel een zon te zien zijn en moet deze niet bedekt zijn met wolken… Op het plein voor de toren maakten we ook nog kennis met Akrem Sakka. Dit is een Tunesiër die in Qatar woont en vandaag terug vliegt naar Japan voor zijn vakantie. Hij is een vlogger/beroepsfotograaf. Ik was nieuwsgierig naar wat hij aan het doen was en is raakten we aan de praat. Hij heeft mij zelfs nog het nodige verteld over het beter kunnen gebruiken van mijn camera voor nog mooiere foto’s. We zijn tot het donker in de toren gebleven om in ieder geval nog mooie foto’s te kunnen maken. Uiteindelijk zijn we met z’n drieën naar beneden gegaan en hebben we elkaar gedag gezegd op het station. Moe maar voldaan kwamen we terug in het hostel en was het tijd om te gaan pitten.

Deze slideshow vereist JavaScript.