De tweede, en laatste, dag in Hanoi zit er ondertussen alweer op. Ondanks de enorme chaos die hier heerst, heb ik het toch erg naar mijn zin gehad. Ik ben niet lang in Hanoi geweest, maar weet zeker dat ik hier nog een keer terug zou kunnen komen. De stad heeft iets aantrekkelijks, wat het erg leuk maakt. Een van de dingen die ik aanraad om te doen in Hanoi is het huren van een scooter. Ik beschreef in een eerder blogbericht al hoe het verkeer een chaos is. Je vraagt je dan misschien af of het wel handig is een scooter te huren; dit deden wij ook. Uiteindelijk hebben we het toch gedaan en een geweldige dag gehad. 

Voor Nederlandse begrippen kun je stellen dat iedereen in Hanoi rijdt als een aso. Je moet jezelf assertief door het verkeer banen. Als je te lief bent voor al het verkeer en alles voorlaat, sta je de hele dag op dezelfde plek. In Hanoi krijg je namelijk geen voorrang, maar moet je voorrang nemen. Dit geldt ook voor voetgangers. Als je wil oversteken bij een zebrapad, kun je de hele dag blijven staan als je wacht op voorrang. Mensen steken hier gewoon hun hand uit als in: Pas op ik steek over. Het was de eerste 5 minuten wel even wennen hoe het eraan toeging. Overal komt verkeer vandaan en iedereen doet maar wat. Je moet goed om je heen kijken om te zien of een auto wil, ik bedoel gaat, invoegen. In Nederland zetten de meeste mensen hun knipperlicht aan en wachten ze tot ze kunnen gaan. In Vietnam duw je gewoon je auto ertussen en toetert een beetje; de mensen gaan dan vanzelf wel aan de kant. Je kunt het als volgt zien: Knipperlicht is maar een overbodige luxe, je kan ook gewoon toeteren. Ik zei op een gegeven moment ook tegen Boon (de jongen uit Singapore die met ons reisde) dat we misschien meer moeten toeteren. Na een paar minuten in het verkeer weet je wel hoe je je moet gedragen. Gewoon de menigte volgen, tussen auto’s doorrijden en een beetje toeteren. Zoals ik al eerder aangaf een ervaring die ik niet had willen missen, echt een aanrader! 

Onze eerste stop was het Ho Chi Minh mausoleum; dit is de plaats waar Ho Chi Minh begraven ligt. Mocht je niet weten wie dit is, hier een korte beschrijving. Ho Chi Minh was een Vietnamees die groot voorstander was van het communisme. Hij woonde een deel van zijn leven in Frankrijk waar hij streed voor de onafhankelijkheid van Frans Indochina (nu Vietnam). Het is niet gelukt onafhankelijkheid te bereiken. Toen hij tijdens de Japanse bezetting (tweede wereldoorlog) terug ging naar Vietnam, heeft hij meegevochten om het land weer te bevrijden. Vervolgens heeft hij zichzelf in 1946 uitgeroepen tot president van Vietnam en heeft hij opnieuw gestreden tegen de Fransen voor onafhankelijkheid. In 1954 kreeg Noord-Vietnam dit. Dit was ook het begin van de Vietnam oorlog. Het mausoleum was echter gesloten. We besloten toen maar naar het Ho Chi Minh museum te gaan. Deze ligt namelijk naast het mausoleum. Het museum viel mij erg tegen. Het was veel gericht op de vietnamoorlog en weinig op de persoon Ho Chi Minh. 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na het museum wilden we naar het prison museum. Voor we hier naartoe gingen was het eerst tijd om te gaan eten. We vonden in de buurt van onze scooters een klein restaurantje wat mij deed denken aan het eettentje met de sticky rice. We besloten dus om hier wat te eten. De jongens uit het vorige bericht hadden mij verteld dat kikker erg lekker was. Ik zag dus op de menukaart kikker staan. Ik was wel nieuwsgierig en wilde de gok wel nemen. Ik kreeg vervolgens en bord voorgeschoteld met gefrituurde kikker. Ik kan er eigenlijk maar een ding over zeggen: Nooit, maar dan ook nooit meer! Het eerste stukje wat ik nam was van de poot. Ik wist niet of ik het zo eten of dat ik er iets vanaf moest halen, dus stopte ik het maar in een keer in mijn mond. Je proefde maar weinig vlees en eigenlijk vooral kraakbeen (dacht ik, het kan ook bot zijn). Na de eerste hap was ik er eigenlijk al klaar mee. Ik ging daarna elk stukje maar uitpluizen op bot en haalde er iedere een klein beetje vlees vanaf. Al met al het vlees allemaal opgegeten. Alles wat overbleef waarvan ik niet zeker wist wat het was heb ik maar laten liggen. Ik was uiteindelijk klaar met eten (althans, dat wat ik nog wilde proberen). Toen we gingen kreeg ik een misselijk gevoel. Ik besefte me weer dat ik zojuist een kikker had gegeten. Naar het eerste stukje met kraakbeen en daarna de rest van het taaie vlees, was dit geen prettige gedachte. Na snel een paar oreo koekjes te hebben gegeten wist ik in ieder geval zeker dat ik nooit meer kikker eet. 

Na deze geweldige lunch, gingen we door naar het prison museum (Hao Lo Prison). Dit museum was in een deel van de ooit door de Fransen gebouwde gevangenis. In de koloniale tijd van Vietnam, stopten de Fransen onruststokers (patriotten) in. De gevangenis is weer een mooi voorbeeld van hoe slecht de mensheid met elkaar kan omgaan. Grote kamers waar gevangen met hun voeten zaten vastgeketend en niks konden doen. Als je je niet gedroeg werd je naar een cel gebracht waar het helemaal donker was. De gevangenen die hierin terecht kwamen kregen slecht te eten en drinken en stierven dan vaak ook. Naast de de Fransen, gebruikten de Vietnamezen de gevangenis later ook. De Vietnamezen gebruikten de gevangenis voor Amerikaanse krijgsgevangenen. In het museum was te zien dat de Amerikanen goed behandeld werden. De gevangenis werd dan ook Hanoi Hilton genoemd; althans dat is wat we dachten. Op de foto’s is te zien dat de Amerikanen naar de kerk konden, konden basketballen/volleyballen of konden schaken. Nu ben ik op internet gaan nalezen of dit ook klopte. Hier staat dus dat de naam Hanoi Hilton werd gegeven vanuit sarcasme. In werkelijkheid werden de soldaten helemaal niet goed behandeld. Ze werden gemarteld en kregen slecht te eten. 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na het museum zijn we nog naar het Hoan Kiem Lake gegaan. Dit meer lag in de buurt van ons hostel. Het meer werd op internet aangeschreven als een meer met geweldig uitzicht. In het midden was nog een oude boeddhistische tempel te vinden. Eenmaal aangekomen vond ik het niks bijzonders. Het was een tempel net als velen in Zuid-Oost Azië. We gingen dus snel weer weg en reden naar de literatuurtempel (Van Mieu). Deze tempel was de eerste universiteit van Hanoi en diende later (nu nog steeds zeggen ze) als studeerplek voor studenten. In de tempel was een beeld te vinden van Confucius; het is dan ook een van de bekendere Confuciustempels. Confucius is een Chinese filosoof die rond 500 v. Chr. leefde. Een paar van zijn bekende uitspraken zijn: Doe niet bij andere, wat je niet wilt dat bij jou gebeurt… Ik hoor en ik vergeet. Ik zie en ik onthoud. Ik doe en ik begrijp. Onder andere vanwege zijn uitspraken is confucius erg bekend/geliefd bij leraren. 

In de avond hebben we gegeten bij een restaurant tegenover ons hostel. Mijn gerecht bestond uit rijst met rundvlees en verse loempia’s (dus niet gefrituurd). Dit alles was erg lekker. De chocolade-bananen smoothie daaren tegen viel mij tegen. Om de dag af te sluiten besloten we in de avond nog door The Old Quarter (het oude kwartier) te lopen. In het oude kwartier barst het van de souvenierswinkels, kledingwinkels en talloze eettenjes (streetfood). Ondanks dat we niet naar iets opzoek waren, was het toch erg leuk om doorheen te lopen. Voor morgen staat op het programma het vliegtuig te nemen naar Ho Chi Minh City. Althans, nu ik dit publiceer zit er al één dag in Ho Chi Minh City op 🙃…