Het laatste bericht ging over Chiang Mai. Het is ondertussen drie dagen geleden dat ik daar ben weggegaan. In de tussentijd ben ik verder gereisd naar Laos. Om naar Laos te komen hebben we als eerst vanuit Chiang Mai een minivan gepakt naar Chiang Rai. In Chiang Rai is in principe niet heel veel te beleven. Het meest bijzondere is waarschijnlijk de witte tempel genaamd What Rong Khun. Deze boeddhistische tempel stamt uit 1997, toen is deze tempel ontworpen. De planning is dat de gehele tempel in 2070 klaar is. 

Op de reis naar Chiang Rai stopte de minivan bij de witte tempel. Verbazingwekkend was de ligging van de tempel. Het leek een oud verlaten dorpje. De tempel daarentegen was prachtig om te zien. Hij was wit met zilver betegeld. Ook dit was erg fijn. Het was namelijk een felle zonnige dag. Mijn backpack lag nog in de minivan, met in mijn backpack mijn zonnebril… Het is dat ik een lichte huidskleur heb, anders was ik waarschijnlijk niet te onderscheiden van een aziaat (met mijn dichtgeknepen ogen). Voor de we de tempel inkochten moesten uiteraard ook de schoenen weer uit. Vevolgens mocht je van binnen geen foto’s maken. Het was binnen klein maar erg mooi. In het midden stond een grote gouden Boeddha met twee kleinere ernaast. Er heerste veel rust en er wáren mensen aan het bidden. Ondanks dat het klein was, was het wel mooi om te zien. De foto die hierbij staat was op een bankje voor de tempel. Ik zou niet weten wat voor een beeld het is, maar het is wel grappig. 

Deze slideshow vereist JavaScript.

Na het bezoek aan de tempel moesten we het laatste stukje rijden naar Chiang Rai. Eenmaal in Chiang Rai aangekomen, hebben we een tuktuk naar ons hostel genomen. Het hostel zag er netjes uit en had gelukkig airco. Een leuk dingetje aan het hostel was de badkamer. Deze was gebouwd in de open lucht met slechts een klein afdakje. Dit deed niks af aan de hygiëne, deze was namelijk super. Zoals van tevoren al was aangegeven is er niet veel te doen in Chiang Rai. Er was een nachtmarkt waar we naartoe zijn geweest. Deze stelde, in vergelijking met markten in Chiang Mai, echter niet zoveel voor; wij waren er dan ook snel uitgekeken. We zijn toen maar naar Cat Bar gegaan. Deze bar stond aangeschreven via tripadvisor. Daar een biertje besteld, toen we opeens Guus Meeuwis hoorden. Het is geen gein, het is een nacht werd gedraaid in een bar in Thailand. Terwijl wij ons bier opdronken, en een paar potjes poolden, zag ik op het uithangbord staan: “jam with Sam”. Achterin de bar stonden ook allemaal instrumenten. Ik vroeg dus of de eigenaar zin had om wat te spelen. Vervolgens pakte hij de gitaar, ik de bas en hebben we samen wat muziek gemaakt. Toch nog een leuke avond ervan gemaakt :).

De volgende dag vertrokken we om 10.30 met de bus naar Chiang Kong. Dit is een plaatsje bij de grens met Laos. Het was voor ons een tussenstop om Laos binnen te komen. De busrit duurde 2,5 uur en nam ons mee door prachtige mee door prachtige landschappen. Eenmaal in Chiang Kong aangekomen, namen we de tuktuk naar de grensovergang. Hier alles geregeld voor ons VISA en binnen een kwartier waren we de grens over. Vanuit de grens namen we weer een tuktuk naar Huay Xai. Dit is een grensplaatsje aan de kant van Laos. Vanuit deze plaats vertrekt een slow boat over de Mekong rivier naar Luang Prabang. De boog was dan ook het enige wat goed was aan deze plaats. Ik vond het dorp zelf echt een vies gat. Alle huizen in slechte staat, overal straat honden en op veel plekken stonk het enorm. Het enige grappige hier waren de kinderen. De kinderen waren helemaal onder de indruk van ons toeristen. Ze zeiden ons dan ook maar al te graag 10x hallo. Daarnaast hielp de pittige lunch ook niet echt. Ik wist echter niet dat het gerecht pittig zou zijn, aangezien de kaart alleen in het Thais was. Ik kan in deze blog denk ik niet genoeg beschrijven hoe blij ik was weg te kunnen uit de gehucht. 

Vandaag ben ik dan vertrokken met de slow boat. Deze boot doet er, volgens websites, twee dagen over om naar Luang Prabang te komen. Tot nu toe is me dit wel meegevallen. Ik schrijf dit bericht vanuit het dorpje Pak Beng. Dit is een tussenstop van de boot. De reis naar dit dorpje was ongeveer 6 uur. De reistijd naar Luang Prabang (ik vertrek morgen lokale tijd 08.00) ongeveer 6 uur. Je bent dus twee dagen kwijt om deze reis te maken. De daadwerkelijk reistijd bedraagt echter ongeveer 12 uur. Is de boot dan ook de moeite waard? Ik zou zeggen zeker weten van wel. Je vaart door prachtige landschappen. Daarnaast zit je best comfortabel. Ik had van tevoren films en series gedownload voor Netflix en vermaakte mijzelf dus prima. Wanneer je de boot uitstapt staan er allemaal mensen te wachten die jou in hun hostel proberen te krijgen. Dit tegen lage tarieven. Ik zit nu in een hostel direct naast de rivier op 2 min loopafstand van de boot. Ik heb prachtig uitzicht en alles ziet er hartstikke netjes uit. Er heerst een lekkere rust hier. Morgen het laatste stukje naar Luang Prabang en daar dan tot en met zondag verblijven. Vanuit daar gaat de reis door naar Hanoi (Vietnam).

Deze slideshow vereist JavaScript.

Ik was al klaar met typen toen ik mij bedacht dat ik de titel nog niet had laten terug komen. In Thailand spraken veel mensen best redelijk Engels. Toen we Laos binnenkwamen aan de grens was dit ook nog het geval. Eenmaal dieper in Laos spraken ze nagenoeg geen Engels. Tot zover heb ik gemerkt dat een enkeling een aantal woorden begrijpt en een paar woorden spreekt. Dit geldt ook voor een menu dat ik tegenkwam in Pak Beng. Hier kon je fired chicken (ontslagen kip) bestellen. Ze bedoelden natuurlijk fried chicken. Het was geen typfout vermoed ik, want meerder keren kwam deze fout terug.