Onze tweede dag in Washington is begonnen. Vandaag stond een bezoekje aan het Arlington National Cementery op het programma. Dit is een militaire begraafplaats. Naast militairen liggen er echter ook een aantal bekende personen (politici, astronauten of burgers met een medal of honor). Ondanks dat veel dingen in de VS, of elke andere plek waar toeristen komen, geld kosten, was dit gratis.

Zodra je door de beveiliging heen bent, kun je op twee manieren de begraafplaats verkennen. Met de bus of je eigen benen. Wij kozen ervoor te gaan lopen. Hoe groot kon de begraafplaats zijn? Precieze afstanden heb ik niet, maar het was groter dan verwacht. We wilden in een rechte lijn lopen. We werden echter tegengehouden door een verkeersregelaar die ons vertelde dat we niet rechtdoor mochten. Na verteld te hebben wat we wilden zien, konden we wel naar links en dan later naar rechts. Prima, doen we dat. Je loopt via deze route langs de vele graven van militairen. Als je de grafstenen leest, zie je ook welke oorlogen ze gevochten hebben. Hier zie je voornamelijk WWI, WWII, Korean, Vietnam staan.

Na een minuut of 10-15 lopen, kwamen we uit bij het eerste bijzondere graf. Dit is het graf van The Unknown Soldier (de onbekende soldaat). Dit graf is ergens een symbolisch graf, omdat niet letterlijk alle niet geïdentificeerde soldaten hier begraven liggen. Na de eerste wereldoorlog is er één ‘onbekende’ soldaat uit vele gekozen die hier begraven is. Deze soldaat vertegenwoordig alle onbekenden. Na de tweede wereldoorlog en Koreaanse oorlog zijn hier 3 soldaten aan toegevoegd. Eén soldaat voor de Europese oorlog, één voor de Pacifische en dus één voor de Koreaanse. Met de informatie die we lazen is dit wel een indrukwekkende plek om te zien. Bij het graf loopt ook 24 uur per dag, 365 dagen per jaar iemand van ‘the old guard’. Wij hebben ook de wisseling van de wacht nog gezien. Dit is allemaal vooral erg ceremonieel.

Note: Wikipedia heeft ook aan dat een soldaat uit de Vietnam oorlog hier begraven ligt. Dit heb ik niet gelezen?

Vanuit het graf van de onbekende soldaat liepen we door naar het graf van oud-president J.F. Kennedy. Hier ligt hij begraven met zijn vrouw, zoon en dood geboren dochter. Bij het graf brand ook de eeuwige vlam. Deze vlam werd ook gebruikt bij zijn begrafenis. Na het graf liepen we nog een stuk naar boven om een mooi uitzicht over Washington te krijgen en om het Arlington huis te bezoeken. Daarna zijn we weer naar beneden gelopen. Ik rekende op 15 minuten, maar Robin zei al dat het meer was, omdat wij verder weg waren. We liepen echter een andere route terug. Weet je nog dat punt met die verkeersregelaar waar wij niet verder mochten? Via deze (veeeel kortere route) liepen wij er nu weer uit. Er liepen nu overigens ook mensen in…

Na ons bezoek aan het cemetery, zijn we met de metro naar Chinatown gegaan. Er was hier niet veel te beleven, maar we konden in ieder geval iets redelijk gezonds eten; de hoeveelheid zout buiten wegen gelaten. Vanuit Chinatown liepen we door naar het Capitol. Dit was het enige gebouw wat we nog niet van dichtbij gezien hadden waar we wel heen wilden. Een mooi gebouw wat naar ons idee mooier was dan het Witte Huis. Als je je de blog van Philadelphia nog herinnert. Het Capitol is nu wat vroeger het congresgebouw was. Dit in een notendop.

Vanuit het Capitol lopen we verder richting National Park. Dit is geen park, maar een baseball (honkbal) stadion. Wij hadden tickets geboekt voor een wedstrijd van de Washington Nationals tegen de Cincinatti Reds. Wij wilden gaan juichen voor de Nationals, maar twijfelden daaraan toen we om ons heen keken. Wij hadden meerdere Reds fans om ons heen. Het mooie bij deze sport is ook dat dit niks uitmaakt. De fans zaten door elkaar heen en dit ging gewoon goed. Het helpt misschien ook dat een van de Reds fans ons (na een kennismaking) al vertelde dat de wedstrijd niet zoveel aan is. Het is een langzaam spel. “Buy a beer and make it a good time.”

Dat het een langzaam spel is klopt zeker. Wij waren ruim voor de start van de wedstrijd aanwezig. Om 18.45 begon de wedstrijd (eerste inning van in totaal negen), maar het stadion was amper half vol. Terwijl de innings verder kwamen, raakte het stadion steeds voller. In de wedstrijd zelf gebeurde lang niet veel. In de eerste twee innings raakten beide teams geen knikker en werden er geen punten gescoord. Het eerste punt kwam van de Reds in de derde inning. Daarna begon het iets te leven scoorde de Nationals 7 punten in twee innings. Tot aan de negende was het een lange zit en werd het aan het eind ineens spannend toen de Reds weer punten begonnen te scoren. Uiteindelijk wonnen the Nationals en was het groot feest in het stadion.

Over het algemeen was er wel een fantastische sfeer. Alles aan de wedstrijd was zo Amerikaans als je je het kunt indenken. Veel te dure snacks; welgeteld $42 voor één flesje frisdrank, blik bier en twee hot dogs. Maar de ervaring is zo wel compleet! Tussen de innings door werden er spellen gespeeld met mensen uit het publiek. Tussen de slagen door worden geluiden afgespeeld, zodat het publiek mee juicht of klapt om sfeer te krijgen. Er werd een ren wedstrijd gehouden tussen mascottes met de hoofden van presidenten. Eigenlijk is het allemaal een grote poppenkast, maar het geeft een erg leuke ervaring. Na de wedstrijd kregen we nog een concert van Carly Rae Jepsen. Wellicht ken je haar van call me maybe of good time; hier kenden wij haar in ieder geval van. Helaas hebben we deze twee nummers niet gehoord. We waren rond 17.45 in het stadion en waren er rond 22.45 wel klaar mee. Naar buiten lopende viel het ons overigens op dat er niet veel politie aanwezig was. Slechts een paar auto’s hier en daar. Dit was dan ook niet nodig, want er was een gezellige sfeer overal. Kijk hier het TikTok filmpje.