Gisteren is er geen blog verschenen. Wij hebben namelijk de hele dag in de auto gezeten. Om de auto te kunnen huren moesten we wel eerst nog 1,5 uur wachten. Er waren blijkbaar nog geen auto’s terug. We konden een Tesla meekrijgen, maar we zaten in onze maag met het opladen. We konden wel wachten en deden dat dus. Wij hadden een Mazda gehuurd en kregen zodra een auto beschikbaar was een Cadillac CT4 mee. Een flinke upgrade naar ons idee. Nu dacht ik in de eerste instantie dat er niet zoveel te vertellen zou zijn over de auto reis, maar ik kan je natuurlijk wel even meenemen in het Amerikaanse wegennet. Wij zijn namelijk wegreden vanuit hartje New York. Je kan je voorstellen dat het echt chaos is vanuit zo’n grote stad. De afgelopen dagen hebben wij al gezien dat dit zeker klopt. Nu hebben wij er echter maar weinig van meegekregen. Wij reden al vlot een tunnel in en kwamen zo op de snelweg. Behalve dat het heel druk was op de weg, was dit niet zo spannend.

Het eerste want ons opviel is dat Amerikanen geen last hebben van langdurig links rijden. Ze halen je gewoon aan alle kanten in. Links, rechts even snel ergens tussendoor, het maakt allemaal niet uit. Een tweede opvallend ding is dat er alleen maar grote auto’s rijden. Een Ford ka, Peugeot 206 of Suzuki Swift kennen ze hier niet. Het zijn allemaal pickup trucks, SUV’s of jeeps. En als het dan al wat kleiner is, dan is het een dure sedan. Ook dacht ik consequent de verkeerde snelheid te rijden. Wij hielden de borden goed in de gaten, maar hadden wel de goede snelheid. Echter rijdt zeker 75% van de mensen hier harder.

Over snelheid gesproken. Wij moesten ook even wennen aan de nieuwe snelheid. Hier mag je namelijk niet 100 km/u, maar 105 km/u. In Amerika gebruiken ze namelijk andere meeteenheden dan wij. Hier mag je op de snelweg 65 mph (miles per hour). De auto geeft ook aan dat je nog 324 mi (miles) kunt rijden. Ook dit was wel even wennen. Bij het tanken was dit ook het geval. Wij zagen dat dit $3.24 was. Ik zei eerst tegen Robin al dat dit best wel duur is. Ik was in de veronderstelling dat het zo goedkoop was in Amerika; zij pompen immers hun eigen olie. Het probleem is dat ik dacht in liters. Snel besefte ik dat dit natuurlijk $3.24 per gallon is. Omgerekend is 1 gal ongeveer 3,78L. In dat geval is de benzine wel weer erg goedkoop. Voor $53 dollar tankten wij 15 gal (ongeveer 56L).

Tussen het rijden door moeten we natuurlijk ook eten. Tussendoor stonden er langs de weg borden aangegeven met ‘food’. Hieronder stonden vaak een stuk of 6 fastfood ketens aangegeven. Vet eten hadden wij geen zin in. Wij hoopten dus op een gezondere optie tussendoor. Uiteindelijk zagen we ook Red Robins ertussen staan. Ik wist dat dit een goede keten was en Robin moest hier natuurlijk gegeten hebben. Het eten was ook best prima. Later die dag stopten we nog in het dorp (stad?) Batavia. Hier hadden we via Maps een goed Mexicaans restaurant gevonden. Na nog 1 uur rijden waren we dan eindelijk in Niagara Falls NY. Ja, NY moet er wel achter, want je hebt ook Niagara Falls Canada. Tijdens de gehele route voel je je ook echt in Amerika. Die beelden zoals je het ziet in films komen overal terug. Grote huizen van hout, met Amerikaanse vlag en veranda. (Te) Brede straten met veel stukken gras. Ons verblijf was ook helemaal passend in dit plaatje.

Eigenlijk kwamen we maar om 1 reden naar Niagara Falls. Dit was natuurlijk om de Niagara Falls te zien. We begonnen aan de Amerikaanse kant. Het grootste verschil tussen de twee kanten is eigenlijk dat je bij de Amerikaanse kant dicht bij de watervallen kan komen. Vanuit de Canadese kant kun je de watervallen beter zien. Om een beter beeld te krijgen aan de Amerikaanse kant, zijn we het observation deck opgelopen. Hierdoor kijk je al meer tegen de waterval aan. Als je mijn verhaal op Facebook/instagram hebt gezien, hoef ik je niet te vertellen hoe mooi/indrukwekkend de watervallen zijn. Heb je het niet gezien, dan kan ik alleen zeggen dat het echt een fenomeen is! Zoveel water stroomt er met veel kracht voorbij.

Maar als je echt iets moois wilt zien, dan moet je naar de Horseshoe falls. Dit zijn de watervallen aan de Canadese kant. Je kunt via Goat Island (Amerikaanse kant) echter wel bij de waterval komen. Deze waterval is nog groter dan de Amerikaanse. En zoals de naam al zegt is de waterval in de vorm van een hoefijzer. Na een tijdje genoten te hebben van het Amerikaanse uitzicht op de watervallen, zijn we na Hard Rock café gelopen. Hier hebben we de EK-finale gekeken. Na een winst voor Spanje, konden wij onze reis vervolgen.

Via Rainbow bridge kun je met de auto of benenwagen naar Canada lopen. Weet je nog hoe ik een paar blogs geleden vertelde over hoe Robin haar angst voor hoogte had overwonnen? Nou, die angst zit er nog steeds heel goed. Met een hoogte van 62m en overspanning van 290m, moest Robin best een flink stuk de brug over. Had ze meegedaan aan een snelwandel marathon, dan had ze deze gewonnen. Eenmaal de brug over, moest je nog langs een chagrijn bij de douane. Wij snappen zijn humeur wel. Als je de hele dag aan toeristen moet vragen wat je in Canada komt doen (Niagara Falls bekijken) en hoe lang ze denken te blijven (2-3 uur), dan begrijpen we dat je baan niet zo leuk is.

Eenmaal aan de Canadese kant, raad ik zeker aan hier ook naartoe te gaan. Wij zijn de boulevard overgelopen naar de achterkant. Vanuit hier heb je (wederom) prachtig zicht op de American Falls en de Horseshoe falls. Terwijl wij over de boulevard liepen, viel het ons op dat er echt bizar veel Indiërs rondliepen. Als je niet beter weet, zou je denken dat je in India bent. Zat Columbus toch nog een beetje goed. Over India gesproken. Hier sloten wij de dag mee af. Een Indiaans/Nepalees restaurant. Ik heb veel dingen opgeschept waarvan ik niet wist wat het was, maar het was erg lekker! Wel een beetje pittig (te pittig voor Robin). ‘s avonds zijn we nog teruggegaan naar de watervallen. Om 22.00 is er elke avond een vuurwerkshow (welgeteld 5 min) en zijn de watervallen verlicht.