I strongly recommend this one!

De tweede dag is Krakau is aangebroken en het was tijd voor een nieuw hoogtepunt. Ik kom bij elke reis meestal voor één specifieke activiteit naar een plek. Vervolgens plan je daar omheen nog verschillende dingen om te doen. Ik kwam voornamelijk naar Krakau toe voor een bezoek aan Auschwitz. Dit bezoek stond dan ook voor vandaag gepland. Het was nog wel de vraag of dit door kon gaan…

Ik wilde drie dagen terug tickets reserveren, ik zag online dat dit moest, maar zag toen ook dat dit tenminste 5 dagen van tevoren moest… oeps! Ik heb heel het internet afgezocht naar andere opties, maar kwam iedere keer uit op een georganiseerde tour. Hier betaal je dan vaak weer extra voor. Ik kwam wel een artikel tegen dat aangaf dat je bij het monument zelf tickets kon kopen. Dit was wel een artikel van 7 jaar terug. Ik wilde het er gewoon op gokken, dus besloten we maar te gaan. We stonden op tijd op en haalden wat te eten. Dit begon al lekker toen we afgerekend hadden. Mijn tas had ik nog open (dit had ik niet in de gaten) en ik zwaaide deze op m’n rug. Uit mijn tas vloog het flesje water dat bovenop lag tegen een medewerker aan. Flesje kapot, water op de grond en de medewerker geblesseerd; oké, dat laatste is overdreven, maar je snapt wat ik bedoel. Na meerdere excuses nam ik het fles mee naar buiten. Op het flesje zat een sportdop, maar het kapje was kapot. Ik kon hem nog best gebruiken, dus dronk ik het iets leeg en deed het flesje in een zijvak.

Vanuit de supermarkt was het een minuut of twintig lopen naar het busstation. Onderweg aten we ons ontbijt en kwamen we uiteindelijk aan. Tickets hoefden we aan het loket niet te kopen, dit kon gewoon bij de chauffeur. Al snel kregen we een NS tafereel. De eerste bus (09.55) had vertraging. Gelukkig ging er om 10.15 weer een. Deze was wel op tijd. We dachten dat er een fatsoenlijke bus zou komen. Er kwam daarentegen een Mercedes bus (minivan) met plaats voor max. (schat ik) twintig mensen aan. Ik zwaaide mijn tas op mijn rug en werd gewaarschuwd door de jongen achter mij. Pas op, je flesje lekt. Owhja… Het was een beetje ongemakkelijk om allemaal de kleine bus in te komen. Daarbij sprak de chauffeur niet echt Engels, dus uitleggen hoeveel het kost was lastig. Uiteindelijk zat iedereen en gingen we op weg. Tussendoor stopte het busje nog een keer. Dit vond ik al raar, aangezien de bus vol zat. Nee hoor. Een klein dik vrouwtje zwaaide de deur open, kwam luidruchtig binnen en smeet de deur achter zich dicht. Het was net alsof je baas boos het kantoor in kwam (aldus Freddy). De vrouw betaalde en ging achterin de bus in “het gangpad” staan. Gelukkig was er genoeg ruimte (kuch, kuch)! De titel van mijn vorige blog had hier ook niet misstaan. Wij dachten dat de bus vol zat, maar er bleven maar mensen instappen. Dit deden ze overigens net als de eerste vrouw. Deur open smijten en weer dicht! Ik moest ook steed smaller gaan zitten, omdat mensen zich erin wurmden. Met de veiligheidsregels namen ze het niet zo nauw. Een keer flink remmen en…

Na iets meer dan 1 uur en 40 minuten rijden (ja, het was een beste rit in die kleine bus), kwamen we aan bij het museum Auschwitz. Althans, op 10 minuten afstand. Voor de deur afzetten is teveel luxe. Na een stukje lopen waren we er dan eindelijk. Voor je tickets kon kopen ging je eerst door een tassen controle en door een metaaldetector. Weet je nog dat flesje water? Bij de controle moest ik mijn tas in een bak leggen. Het paste niet helemaal, dus wilde ik mijn tas er beter in duwen. Spoot vervolgens dat water er weer uit. Die vrouw van de controle snel opzij springen om niet nat te worden en mij waarschuwen voor het flesje. Owhja (alweer)… We konden gelukkig nog tickets kopen, maar dit was dan wel in een groep met een guide in het Engels. Prima! We waren al lang blij dat we mee konden. We begonnen de tour met een inleidende film. Daarna naar buiten om de tourguide te ontmoeten. We kregen geen naam o.i.d., het was gewoon hallo. We zetten de hoofdtelefoon op en konden haar goed verstaan. Zij praatte in een microfoon, zodat wij haar met de hoofdtelefoon konden verstaan.

We begonnen bij de bekende poort van Auschwitz: Arbeit macht frei (werken geeft vrijheid). Door het kamp (Auschwitz I), stonden verschillende foto’s. Hier stopte de guide om e.e.a. te vertellen. Je moest er trouwens snel bij zijn, want zij lult gewoon door. Tussendoor wijst ze van alles aan, maar als je achteraan loopt krijg je hier maar weinig van mee… Uiteindelijk ga je ook een aantal barakken in. Deze zijn tegenwoordig omgebouwd tot musea. We gingen al met al 3 verschillende gebouwen in met elk meerdere verdiepingen. Dit hadden ze van ons wel mogen inkorten. Het is vooral heeeel veel informatie bestaande uit feitjes. Bij de vierde barak was er eindelijk weer iets nieuws. Hiervan was meer intact gelaten zoals het was of opgeknapt tot een punt zoals het vroeger was. Hierdoor gaat het wel meer leven. De tour eindigde dan ook interessanter dan het eerste deel. Ik zeg trouwens eindigde, maar ik bedoel stopte met het eerste deel. Auschwitz bestond namelijk uit meerdere kampen. Dit waren er 46 (dacht ik te herinneren #teveelinfo). Westerbork in Nederland, was samen met Apeldoorn, Den Haag en Den Bosch/Vught hier onderdeel van. Rondom de plaats Oswięcim (Poolse naam Auschwitz) lagen drie kampen: Auschwitz I, Auschwitz-Birkenau II en Auschwitz-Monowitz III. Auschwitz-Birkenau zullen de meeste mensen herkennen. Dit is namelijk het beruchte vernietigingskamp. Met een shuttlebus werden we hier naartoe gebracht en vervolgden we de reis.

Bij het tweede kamp aangekomen, moet ik direct denken aan elke film waarin Auschwitz aan bod komt of plaatjes die je ziet. Je komt binnen via de bekende poort waarbij de rails zich splitst. Hier hadden we minder museum om te zien en meer verhalen bij wat je ziet. Ook mochten we de headset wegleggen en begon onze guide meer te vertellen. Het werd naar mijn idee meer een verhaal wat ze vertelde. Met die hoofdtelefoons is het alleen maar zenden zonder contact te maken. Je vraagt je misschien af wat voor een sfeer er hangt? Ik geef hier een lekker nietszeggend antwoord op, want dat is moeilijk te beschrijven. Enerzijds weten wij (ervan uitgaande dat iedereen iets weet) best wel wat over wat zich hier heeft afgespeeld. Wanneer je er dan uiteindelijk loopt krijg je wel meer besef over dat het allemaal ook echt gebeurd is. Natuurlijk weet je dit al, maar als je hier loopt komt het echt binnen. Deze ervaring voeg je samen met bekende beelden en het verhaal wat verteld wordt. Dat maakt wel indruk.

Ik neem je een stukje mee. Op de foto hieronder zie je waar vroeger het perron was. Hier kwamen dagelijks treinen aan met deportaties. Dit bestond bijvoorbeeld uit een lichting van 2000 mensen (joden, krijgsgevangenen, zigeuners, verzetsstrijders, politieke gevangenen). Aan het eind van het perron stond een dokter van de SS. Deze gaf aan of je fit genoeg was om te werken of niet. Gemiddeld werd een percentage van 97% afgewezen. Kinderen jonger dan 14 werden sowieso afgewezen. De grote hoeveelheid afgewezen mensen, werd direct doorgestuurd naar de gaskamers (hier zijn alleen de ruïnes over). Hiervan waren er 4 op dit kamp. Daarmee is het ook het grootste vernietigingskamp van de Duitsers. Hier rondlopende kun je jezelf alleen maar afvragen hoe zoiets onmenselijks hier ooit heeft kunnen plaatsvinden. En nogmaals, ik weet al wat hier heeft plaatsgevonden, maar als je het dan ziet en er zo over hoort is het toch anders. Was dit bezoek het uiteindelijk waard? Ja, geen twijfel over mogelijk.

Na het perron en de gaskamers, gingen we als laatst langs de barakken waar de mensen sliepen. Ook hier weer vraag je je af hoe dit heeft kunnen plaatsvinden. Op 1 “bed” sliepen 4-6 mensen. Je kan het niet eens een bed noemen. Het zijn gewoon een paar planken. In een barak werden al gauw tot 600 mensen gestopt. Al deze mensen leefden op elkaar huid. Bizar om je zoiets te bedenken. De tour werd uiteindelijk afgesloten met een aantal ontsnappingsverhalen. Hier had een van de ontsnapte mensen overigens ook een boek over geschreven. De tourgids raadde dit boek zeker aan. Als we de gids op haar woord hadden moeten geloven hadden we inmiddels al een stuk of 8 boeken moeten kopen. Ze vertelt verschillende verhalen uit de boeken en benoemt dan de Engelse naam van het boek. Elk boek prijst ze aan met: “I strongly recommend you buying this book!” Tuurlijk, net als de vorige 7…

Uiteindelijk zijn we met de trein teruggegaan naar Krakau. Dit was een stuk prettiger reizen dan met de overvolle bus. Daarnaast kostte deze 1,5 uur durende treinrit slechts € 2,25. Daar kan de NS nog een puntje aan zuigen. Voor dat geld kan ik niet eens een enkeltje naar Arnhem krijgen… Het was nu alleen nog tijd om wat te gaan eten. Wederom bracht dit ons naar het Joods kwartier. We kwamen weer in de buurt van Plac Nowy. Dit plein ziet er ‘s avonds trouwens een stuk sfeervoller uit! We hebben gegeten bij restaurant Polska. Dit restaurant serveert traditionele Poolse gerechten. Wij bestelden een traditionele soep met brood. De soup had iets weg van een aspergesoep. Het was gevuld met een gekookt ei en worst. Het ei gaf ik aan m’n vader, maar de rest was heerlijk. Vooral lekker met het brood in de soep dippen. Als hoofdgerecht hadden we pork loin. Ook dit is een traditioneel Pools gerecht. Het was gewoon een schnitzel met aardappelpuree en ingelegde kool. Dit laatste had wel wat weg van zuurkool, maar dan met meer kruiden. Alles samen was het een lekker gerecht. Vooral de kool maakte het compleet. Dit was lekker op het brood, bij de aardappel en zelfs met de schnitzel. We sloten uiteindelijk af met een stuk chocolade taart en een bol ijs. Dit was niets bijzonders.