De laatste dag in Seoul (voor nu) is aangebroken. Aan het eind van de vakantie zullen we hier nog terugkomen, aangezien we vanuit hier weer vliegen. De laatste dag in Seoul besteedden we in een ander hostel. Het eerste hostel was wel prima, maar verdiende de nodige hygiënische aandacht… Het nieuwe hostel zag er wat dat betreft weer piekfijn uit. Weer terug in mijn ouderwetse capsules (als je deze nog herinnert van vorige blogs).

We wilden de dag vandaag meer doorbrengen in het Gangnam district. Seoul is in te delen in twee grotere districten. De een is Hongdae (meer studenten) en de ander Gangnam (luxer en van de hogere klasse). We begonnen hierbij onze reis naar Noryangjin fishmarket. Dit is een van de grootste vismarkten van Korea. Eenmaal aangekomen op Noryanjin station, vonden we snel een bord met de weg naar de markt. Met een brug over het spoor en dan een trap naar beneden. Ik had de nodige filmpjes gezien over de markt en kon mij niet voorstellen dat we op de juiste plek waren… Ik zag inderdaad de blauwe bakken met vis en de lampen die boven de kramen hingen. Verder leek alles vies en uitgestorven. Nog eens rondkijkende was het net een soort verlaten parkeergarage waar een paar tentjes stonden. Ik keek nog een keer op de kaart, maar dit was wel echt de plek. Stephan en ik liepen dus naar beneden om een kijkje te nemen. Het moment dat we tussen de kraampjes liepen begonnen vrouwtjes al te roepen naar ons. Zij waren natuurlijk blij dat er eindelijk mensen voorbij kwamen. Snel wezen we alles af en liepen door. We zochten naar een uitgang, maar zagen nergens bordjes o.i.d. hangen. We dachten er aan de rand wel uit te kunnen, maar dit was ook niet het geval. De randen waren namelijk volgebouwd met rotzooi. Opeens kwamen twee Aziaten (Japanners…?) voorbij in een snelwandel tempo. Ook zij waren opzoek naar een uitgang; ook zij tevergeefs. Het kreeg een beetje een sfeer alsof er zo een zombie aanval zou komen en wij niet weg zouden kunnen. We volgenden de twee anderen en zagen hen een trap op gaan. Wie weet kwamen we zo bij de uitgang. We kwamen bovenop het parkeerdeck terecht. Het was buiten erg warm, de zon was fel en het parkeerdeck wit. Dit zorgde er dus voor dat je met half toegeknepen ogen opzoek moest naar de uitgang. Uiteindelijk vonden we de weg naar beneden, maar ook hier was alles weer volgebouwd met rotzooi. Dit tot je iets verder een hoekje omloopt en je tussen het afval naar de andere kant van de weg kunt klimmen. Free at last…

De weg uitlopende keek ik nogmaals op de kaart. Toen viel mij op dat de markt uit twee gebouwen bestond. Een gedeelte waar we net waren en een gedeelte waar de weg naartoe liep. Bij het andere gebouw aangekomen hing er ene fijne sfeer. Een blije vis op de voorkant en borden met welkom bij Noryanjin Fishmarket. Toen we binnen kwamen, leek dit meer op de filmpjes die ik had gezien. Overal stonden bakken met verschillende soorten vis en schaaldieren erin. Het idee achter deze markt is dat je iets koopt bij de kraampjes. Daarna loop je naar boven en kun je je vis laten bereiden. Nu ben ik geen groot visliefhebber en had Stephan nog geen honger, dus dit sloegen we over. Vooral toen we een aanbod kregen om levende octopus te eten. Deze wordt dan in stukjes gehad en terwijl de tentakels nog krioelen, eet je het op.

Vanuit de vismarkt gingen we naar onze tweede bestemming. Het Olympisch Park van de spelen in Seoul (1988). Ik was nog nooit in een vergelijkbaar park geweest, dus nu we er toch zijn. Ik had wel een grootte gezien op de kaart, maar had nog geen besef hoe groot het eigenlijk was, tot we daadwerkelijk over het park liepen. Helaas waren bijna alle stadia afgesloten en kon je binnen geen kijkje nemen. Toch voelde je een sfeer hangen op het park. Als je erbij nagaat dat hier duizenden mensen naar de stadions lopen; de sporters die onderweg zijn naar hun wedstrijd; de organisatie die hier omheen hangt. Dit lijkt mij zeker een ervaring die ik nog eens wil meemaken. Wie weer volgend jaar met de spelen in Tokyo. Na een stuk over het park gelopen te hebben kwamen we uit bij een andere ingang. Ze noemen deze ingang the World Peace Gate. Onder de poort brand een eeuwig vuur. De poort symboliseert het samenkomen van landen met verschillende ideologieën die allen meedoen aan dit sport evenement. Dit was dan ook een van de eerste evenementen waaraan de Sovjet-Unie (Rusland), de VS en China het tegen elkaar opnamen. Ook interessant om te zien waren de twee vlaggen van Duitsland. Toentertijd natuurlijk nog de Bondsrepubliek (west) en DDR (oost). Het park is zeker een bezoekje waard.

Als afsluiter wilden we wat gaan eten op Namdaemun Market. Het nadeel hieraan was, dat het eten tegenviel. Wel hebben we hier gimbap (Koreaanse sushi variant) gegeten. Dit smaakte verder prima. Ook zag ik hier nog shirtjes van Hard Rock Seoul liggen. Aangezien er geen cafe in Seoul is, wilde ik deze misschien nog meenemen. Voor nu toch nog maar laten liggen. Vanuit de markt zijn we doorgelopen naar een restaurantje 1km verder. Hier heb ik Bulgogi meat gegeten. Volgooi betekent letterlijk vuurvlees. Je krijgt het geserveerd in een stenen kom. Het was wel lekker, maar niet bijzonder. Naar mijn idee was het gewoon aangemaakt gehakt met wat noodles erin. De bulgogi verschilt dan ook wel per restaurant. De dag sloten we weer af langs de rivier om, na een dag met wederom veel lopen, de voeten even te laten afkoelen. Morgen gaat de reis verder naar een nieuwe stad, namelijk Chuncheon.